تمامی خانه را ساعت ها از نظر گذراندم...دریغ از ذره ای جسم قابل توجه،
آن فرد،از این خانه چه می خواست؟
دایی کاره ای نبوده...در زندگی اش کوچک ترین خلافی هم انجام نداده بود،
خانه پاک پاک است!
پس سر نخ کجاست؟
با پایم بر روی زمین ضرب گرفتم...
آن نامه...
مخفیگاه ساختن در خانه به این سادگی...
آن مشتری عجیب...
تیام و علی...
آن نامه!
با فکر به آن به سرعت به مخفیگاهم بازگشتم...
پنبه با دیدنم آرام سر و صدا کرد...
بی توجه به او نامه را باز کرده و دوباره از اول خواندم...
(اگر این نامه را می خوانی، یعنی منی دیگر زاده شده است...
مادرم می گوید،پدر غم دارد...نباید مزاحمش شویم
اما من هیچکس را در این خانه جز آن دو ندارم!
پدرم غمگین است،مانند من!
نگرانی پدرم را درک نمی کنم...اما من دیگر بریده ام،نمی توانم او و حساسیت هایش را تحمل کنم
پدر می گوید ما به این خانه آمده ایم تا کسی بیماری مرا شناسایی نکند...تا کسی با چشمانش مرا قورت ندهد!
اما من دیگر مشکلی ندارم...از اینجا خواهم رفت،همین امروز از اینجا می روم...این آخرین نامه ایست که می نویسم...
بماند به یادگار...برای افرادی که بعد از من به این خانه ی ماتم زده می آیند...
س.د)
خانه ی ماتم زاده...
آخرین نامه ایست که می نویسد...
پس اولین نامه نیست!
با فکر به این چشمانم گرد شده و به سرعت نامه را بر روی تخت انداخته و تمامی وسایلم را به وسط مخفیگاه آوردم...
لباس های درون کمد را بیرون آورده و همه را بر روی تخت انداختم...
فنر های تشک ، ناله ای سوزناک سر داده و حجم لباس هایم را متحمل شدند ...
متفکر به دیواره ی کمد ضربه زدم...همه چیز عادی بود!
ناخون هایم را با فشار بر روی لبه های فلزی کمد زدم...
نوک انگشتانم را به امید یافتن یک سر نخ، بر قسمت به قسمت کمد کوبیدم
هیچ چیز غیر عادی نبود...
پوف کلافه ای کشیده و با فشار خود را با وجود حجم وسیع لباس ها بر روی تخت انداختم...
پنبه متعجب به من و حرکاتم نگاه می کرد...
با فرودم بر روی تشک، تشک صدایی عجیب تولید کرده و ناگهان با فشار، تخت بر زمین کوبیده شد...
با چشمانی گرد...متعجب در همان حالت تنها به رو به رویم نگاه می کردم...
لرزان یک دستم را به کمرم گرفته و با گرفتن میله ی تخت به سرعت از جای برخواستم...
تشک،از هم متلاشی شده و بر زمین خورده بود...آهن زیر تشک نیز پیچ هایش از هم باز شده و هر کدام در قسمتی افتاده بود ...