****
لب برچیده و بی حوصله گوشه ی دیوار نشستم...
نمی دانم چند ساعت گذشته بود،خسته و بی حوصله شده بودم...
از طرفی نگران پنبه ام که تنها و گرسنه در خانه مانده بود شده بودم...
می ترسیدم...
اگر زخمش به داروی مجدد نیاز پیدا می کرد چه؟
اگر سبد بر روی سرش آوار می شد چه!
اگر از گرسنگی می مرد چه؟
اگر تیام باز می گشت و وسایلم را پیدا می کرد چه!
گزینه آخر به کل رد است...مخفیگاهم برای هر موجودی غیر قابل دید است...اما اگر پنبه زیاد سر و صدا کند،قابل شناسایی می شود...
نچ نچ کنان ،افکار مزاحم را از سرم پراندم...
هوا در حال تاریک شدن بود و من...با شکمی خالی و خواب آلود...در آخر با اطلاعات اندکی که به دست آورده بودم ،راهی خانه ام شدم...
حدود یک ساعت بعد،پنبه ی حوله پیچ شده رابه سینه ام چسبانده و بر روی تخت دراز کشیدم...
پنبه،غر زنان خود را میان حوله جابه جا می کرد و هر بار بعد از تلاش فراوان برای رهایی از دست من...زمانی که با سفت تر شدن حوله رو به رو می شد جیغ دیگری می زد و خود را بیشتر تکان می داد...
خنده ی شیطنت باری کره و با احتیاط پر های اطراف زخم هایش را خشک کردم
سرش،که بعد از تلاش های فراوان از حوله بیرون زده و با حالتی شاکی مرا می نگریست،شبیه مارمولکی زشت و اخمو شده بود!
بلند خندیدم و بر روی تاجش را بوسیدم...
با بوسیدنم جری تر شده و صدای جیغش تمام محیط را فرا گرفت...
لبخندی مهربان به چشمان خشمگینش زدم و او را بر روی تخت رها کردم...
خود را به دور ترین نقطه از من رساند و شروع به تمیز کردن خودش کرد...
دست به سینه،مادرانه به او و حرکاتش نگاه کردم...
حرکاتش،عجولانه و با غر و لند بود و مرا به خنده وامی داشت...
می دانم،کاری کرده ام که خدا هرگز مرا نخواهد بخشید...پس نباید از او طلب کمک و یا آرامش کنم.
اما اگر پنبه،پیغامی از طرف خدا نبود،پس چه بود؟
نمی دانم مهرش چگونه در این حد در قلبم جوانه زده بود...
اما برای پای باریک و صورتی رنگ زخمی اش،جانم را می دادم...
برای پر های یکی در میانش همه ی وجودم را فدا می کردم...
حسی مادرانه داشتم،دختری بیمار داشتم که می خواستم هر جور شده حالش را خوب کنم و کنارش بمانم...
با فکر به دانه های خریده شده،به سرعت از جایم برخواسته و در ظرفی کوچک مقداری دانه ریخته و به آرامی قبل از آنکه حالت تدافعی به خود بگیرد جلویش گذاشتم.