کنجکاو،سرش را به سمت ظرف خم کرده و تاج خیسش را به بالا برد...
لپ های نارنجی رنگش خیس و به هم چسبیده بودند و گوش هایش مشخص بود...
از کیوتی اش لبخندی زده و با خنده نگاهش کردم...
نگاهی به من انداخت و نگاهی دیگر به دانه هایش...
با ابروهای بالارفته نگاهش کردم. ناگهان به سرعت خود را به دانه ها رساند و شروع به خوردن کرد...
لبخندی زده و او را به حال خود گذاشتم.
دفترچه ام را بیرون آورده و همه ی اطلاعات به دست آورده را یک دور دیگر مرور کردم...
متفکر سری تکان داده و به عکس هایی که از در خانه ها و چهره ی همسایه ها گرفته بودم نگاهی گذرا انداختم.
همه چیز تا حدودی طبق نقشه ام پیش می رفت
سری تکان دادم...تا اینجای کار،خوب پیش رفته ام.
امیدوارم که گند نزنم!
با فکر به دوربین های مدار بسته به سرعت جعبه ی ابزار و گوشی و دوربین هارا برداشته و از مخفیگاهم بیرون زدم.
پنبه آنقدر غرق در خوردن غذایش بود که حتی رفتنم را هم متوجه نشد!
دوربین هارا بر روی زمین گذاشته و در جعبه ی ابزار را باز کردم...
طبق یک حساب و کتاب از پیش تئی‌ین شده، دو دوربینم را درست به شکلی که تمامی اطراف خانه و تا قسمتی از خانه دید داشته باشد تنظیم می شد...
به لطف دانیال،از دوربین ها و کار های اینترنتی خوب سر در می آوردم...
هیچ زمانی از چنین چیز هایی خوشم نیامده بود و تنها به خاطر رو کم کنی با او یاد گرفته بودم،
هیچ زمانی با خود نمی اندیشیدم که یک روز ممکن است به کارم بیاید!
هوا تاریک شده و کم و بیش چشم،چشم را نمی دید...
سقف خانه آنقدر ها بافاصله نبود که کارم را سخت کند و با آوردن پله ی زهوار در رفته ی تخته ای،که نیمی از آن پوسیده بود کارم راه افتاد.
کمی بعد،خسته و کوفته حاصل کارم را نگریستم...راضی بودم، با نصب برنامه ی مربوط به آن در گوشی ام...تصویرم درون صفحه اش پدید آمد...
با ذوق خندیدم. دستم را به نشانه ی لایک بالا گرفته و به دوربین نشان دادم...
_دمم گرمم!
با ذوقی عجیب و یک دفعه ای که گریبانم را گرفته بود... لِی لِی کنان از خانه گذشته و به پارکینگ و بعد به خانه ی عزیزم بازگشتم...
پنبه...غذایش را خورده و با دیدن من با پایِ یکی و نیمی اش تلاش کرد خود را به من برساند...
او را در آغوش گرفته و آرام جای زخم هایش را پماد تازه زدم...
به تخت پناه آورده و به همراه دوست کوچک و نرمَم خود را به آغوش خواب سپردم...