شاید روانی شده ام...شاید اثرات کشتن اوست! مرا به عذاب وجدان وا داشته و تصمیم بر خیر خواهی حیوانات گرفته است...
اما نه! اصلا پشیمان نیستم،
لبخندی زده و به پر های پنبه ای اش دستی کشیدم...
پنبه...به او می آمد،نرم بود،مانند پنبه سفید و درخشان بود...
او پنبه ی من بود...
لبخندی زده و آرام گردنش را بوسیدم که باعث جری تر شدن پنبه ام شد و به سرعت به سمتم حجوم آورده و جیغ زد...
از عصبانیتش،خنده ای کردم و باری دیگر او را بوسیدم
انگشت اشاره ام را به سمت سرش گرفتم که سرش را خم کرد و اجازه ی ناز کردن را برایم صادر کرد...
لبخندی مهربان زده و آرام آرام سرش را ناز کردم...
چشمان گردش را بسته و غرق در آرامش بود،ناخواسته مقداری زخمش را لمس کردم که باعث جیغ خفه ی پنبه ام شد...
از او معذرتی خواسته و جای زخمش را آهسته بوسیدم،
خدا لعنتشان کند،کاش می توانستم...
کاش می توانستم آن ها را گیر آورده...و بلایی ده برابر بد تر بر سرشان بیاورم!
پوف کلافه ای کشیدم و او را بر روی تخت گذاشتم...
باید قفسی یا چیزی برای مواقعی که من به نقشه ام می رسیدم برای پنبه آماده می کردم...
بدون فکر چند باری به دور خود چرخیدم و در آخر سر جای خود سیخ ایستادم،راهی جز چسباندن چندین سبد به هم و ساخت یک قفس دست ساز نداشتم!
به او که باز هم در گیر کشتی گرفتن با چسب زخم بود نگاهی انداختم...
به سمت سبد های جا مانده از وسایل خریده شده ی دیروز ام رفته و همه را دور تا دور خود چیدم...
حال به چسب نیاز داشتم،به سمت کمد رفته و با نهایت تلاش دستم را به بالای کمد رساندم...
از چاقو هایم تا وسایل درمانی ام گرفته تا بالاخره چسب را همه یک دور در دست چرخاندم...
بعد از لمس چسب درون دستانم،سریعا او را به سمت خود کشانده که باعث شد کاغذی از بالای کمد به سمت چشمانم فرود بیاید...
چشمانم به سرعت واکنش نشان داد و پلک هایم به هم خورد و کاغذ به زمین برخورد کرد...
چسب را به آرامی میان سبد ها گذاشتم و کاغذ تا شده را میان دستانم گرفتم...
این کاغذ،متعلق به من نبود!
متعجب،با کنجکاوی تمام...برگه را باز کردم
نامه ای بود،با دست خطی عجیب!
خودنویسی پر رنگ زحمتش را کشیده بود و صاحب دست خط دستی لرزان داشت...
تمامی صفحه از مرکب آبیِ خشک شده پر شده بود و هیچ صفحه ی خالی قابل مشاهده نبود...
ناخداگاه مردمک چشمانم از خط اول خواندن را سر گرفت: