لبخندی زده و او را در آغوش گرفتم...
گوشی ام را در دست دیگر گرفته و بر روی تخت دراز کشیدم.
کار هایی داشتم که باید به آنها رسیدگی می کردم...
آدرس محل زندگی اش را سرچ کردم...
با چشمانم خط به خط به آدرس های خانه ی همسایه هایش چشم دوختم...
می شناختمشان،از خودم بیشتر
تک به تک نگاه کردم،از رنگ درِ خانه اشان تا خط های آجر دیوار هایشان را یک به یک با چشمانم زیر و رو کردم...
چندین اسکرین شات از صفحه ها گرفتم و باری دیگر همه را در ذهنم از اول چیدم...
نفسی عمیق کشیدم که عروس هلندی ام پر هایش را بیشتر به من نزدیک کرد و ناله ای سر داد...
آهسته با احتیاط بر آنکه بیدار نشود،گردنش را بوسیدم و انگشت اشاره ام را میان پر های نرمش فرو بردم...
باید نامی برایش انتخاب می کردم،حال، او همراز و هم نشین من بود...
بی تعلل در گوگل شروع به سرچ برای نام عروس هلندی ام کردم،اما نتایجش چندان چنگی به دل نمی زد...
نچ نچ کنان اورا بیشتر به خود چسباندم که غر زنان از خواب پرید و با حالتی کلافه با چشمان خمارش به من نگاه کرد...
گویی زنی چینی از دوران باستان بود،همان گونه سفید...با لپ های نارنجی... چون پرتقال...
می توانم نامش را پرتقال بگذرام،اما نه!
نامش چون تیم فوتبال می شود...
کلافه دستی میان موهای کوتاهم کشیدم و او را بر روی زانویم نشاندم
چسب زخم چسبیده به پایش را با نوک به بازی گرفته بود و با جیغ او را می کشید...
کلافه اش می کرد...چربیِ پماد بر روی پر هایش نیز همین گونه! اما کاری نمی توان کرد، باید تحمل کند.
لب هایم را جمع کردم و دست به سینه در حالی که زانویم را رو به روی صورتم قرار داده بودم به او نگاه کردم...
از پرندگان ترس داشتم، از کودکی از هر جاندار پر داری ترس داشتم...
چگونه عاشق او شده بودم؟ آن هم به این سرعت!
اما این جانور، فرشته ای بود که از آسمان برای نجاتم آمده بود.
دوست بود، یاور بود، همراز تنهایی هایم...
در حالی که سرش را خم کرده بود تا به چسب زخم روی پایش برسد و بتواند با آن کشتی بگیرد...
انگشتم را آرام بر روی گردنش کشیدم...تنش گرم بود،موجودی زنده کنارم نفس می کشید!
عروسک نبود،پتو و یا بالشت یا هر وسیله ی دیگری نیز نبود!
او یک موجود زنده بود...که به من نیاز داشت.
به من؟یک قاتل؟
من جان انسان ها را می گرفتم،حال آمده و جان جانوری به این کوچکی را نجات داده بودم؟