_(اگر این نامه را می خوانی، یعنی منی دیگر زاده شده است...
مادرم می گوید،پدر غم دارد...نباید مزاحمش شویم
اما من هیچکس را در این خانه جز آن دو ندارم!
پدرم غمگین است،مانند من!
نگرانی پدرم را درک نمی کنم...اما،من دیگر بریده ام،نمی توانم او و حساسیت هایش را تحمل کنم.
پدر می گوید ما به این خانه آمده ایم تا کسی بیماری مرا شناسایی نکند...تا کسی با چشمانش مرا قورت ندهد!
اما من دیگر مشکلی ندارم...از اینجا خواهم رفت،همین امروز از اینجا می روم...این آخرین نامه ایست که می نویسم...
بماند به یادگار...برای افرادی که بعد از من به این خانه ی ماتم زده می آیند...
س.د)
گوشه ی چپ نامه با خودنویسی قرمز رنگ
طرحی به شکل ورقه ی تک گشنیز کشیده شده بود اما پیچ و تابی عجیب در آن وجود داشت و در میان سفیدی ورقه اش اعدادی ریز با خودکاری نوک تیزِ مشکی نوشته شده بود...
در بهت فرو رفته بودم، این خانه ی دایی مادرم بود،تا جایی که به یاد می آورم تنها زندگی می کرد وهیچ وقت زن و یا فرزندی نداشت!
این نامه در اینجا چه می خواست؟
سرم را به سرعت به چپ و راست تکان دادم تا افکار مزاحمم از ذهن دور شوند.
ورقه را تا زده و درون جیب شلوارم قرار دادم،
متفکر به سبد ها و پنبه ی زیبایم نگاه کردم...
نامه، ذهنم را به کل از هم پاشیده بود، دیگر حالی برای درست کردن قفس نداشتم...
پنبه را بر روی شانه ام گذاشته و نامه را درون دستانم گرفتم و بر روی تخت نشستم...
دوباره و دوباره کلمات را یک به یک خواندم...
(پدر می گوید ما به این خانه آمده ایم تا کسی بیماری مرا شناسایی نکند...)
چه بیماری ای؟ پدر کیست!
دایی مادرم هیچ گاه ازدواج نکرد...هیچ گاه حاضر نشد دنیای فیلم و تخیلاتش را رها کند و در دنیای حال زندگی جدیدی تشکیل بدهد...
از زمان مرگش هم،سالیان زیادی می گذشت...خبر داشتم که از سال مرگش به بعد هیچ انسانی پا به این خانه نگذاشته بود...
این نشان می دهد دایی، مهمانی آورده است...نه تنها یکی بلکه خانواده ای را آورده که از قضا شخصی بیمار در خود جای داده بوند...
به طرح ورقه ی تک گشنیز قرمز رنگ نگاهی دیگر انداختم، من این را یک جا دیده بودم!
شک ندارم...
از نوشته ها و خط خوردگی طراحی مشخص بود که خود شخص آن را کشیده است...اما این را یک جای دیگر هم دیده بودم،
جایی که هیچ ربطی به این مکان و این شخص نداشته است...کجا دیده ام؟
با صدای نق زدن های مداوم پنبه به چشمان همیشه گردش نگاهی انداختم