← شبح وار

قسمت 13

رایگانزهرا دهداری

خونسرد نگاهش کردم و خلاف مسیرش حرکت کردم...

_برام مهم نیست چی فکر می کنی، در خروجی هم که بلدی،خداحافظ تیام.

_تو یه کاسه ای زیر نیم کاسته!

خنده ای کردم و به سمتش برگشتم...

_اره آدم گروگان گرفتم می خوای ببینی؟

سری تکان داد و دیوانه ای گفت و رفت!

باید از اینجا می رفتم،اگر شانس من است، فردا عکسم به عنوان قاتل همه جا پخش می شود و او نیز اولین شخصی است که عکس را می بیند...

اما کجا بروم؟ چه کنم؟

تنها چاره ام، بی گناه جلوه دادنم است... اما برای این کار بسیار زود است...

نگران و غم زده به مخفیگاهم باز گشتم، تنها امیدم این بود که تیام هیچوقت دیگر به اینجا سر نزند،

به گوشی ام نگاهی انداختم،ساعت ۹ و سی دقیقه ی صبح بود.

نفس عمیقی کشیدم و به عروس هلندی ام سری زدم...

از میان پارچه ها و شال ام او را بیرون آورده و نگاهی به بال ها و سرش انداختم

پر هایش همگی به هم چسبیده و چون جوجه ای تازه از تخم بیرون زده ریز و خیس بود...

همانقدر مظلوم،همانقدر بی سر پناه...

به چشمان گردش نگاه کردم

آرام با شالی که تموم شب او را پوشانده بود ، پر هایش را خشک کردم و بر روی دستم گذاشتمش...

پای راستش زخمی بود و نمی توانست بایستد اما تلاشش را می کرد!

لبخندی به تلاش های بی ثمر و ناله های بی پایانش زدم...

دوستش داشتم،جان سختی اش را،مظلومیتش را، چشمان گردش را،انسان نبودنش را...

مهم نیست چه موجودی است، همینکه انسان نیست کافی است!

انسان ها به همدیگر به قصد زخم زدن نزدیک می شوند

و بلاهایی بر سرت می آورند که تاسالیان سال تلاش بر باور نکردنش می کنی!

ما آدمیم؟ ما چگونه اشرف مخلوقاتی هستیم که به یکدیگر هم رحم نمی کنیم؟

جانوران که بماند!

خودم را نمی گویم...آری،من جسم را تکه تکه می کنم...اما آن هایی که روح را تکه تکه می کنند چه؟

مانند این جانور، او زنده ماند،حالش چه دیر چه زود خوب خواهد شد، اما دیگر آیا به انسان ها اعتماد می کند؟

آیا می گذارد انسان ها به او نزدیک شوند و نازش کنند؟ به او غذا دهند؟

آری...من جسم را تکه تکه می کنم، اما کار من شرف دارد به کار افرادی که روح را تکه تکه می کنند...

و من، قاتل افرادی هستم که روح مرا تکه تکه کردند...

عروس هلندی را به صورتم نزدیک کرده و صورتش را به صورتم چسباندم...خیسی پر های نارنجی رنگ گونه اش...گوش هایم را قلقلک می داد

اما اهمیتی نداشت،دوستش داشتم!

اندکی بعد ،گویا او نیز چون من حسی متقابل گرفته باشد . سرش را درون بال های زخمی اش فرو برده و آرام خوابید.