_ به تو چه؟
تک خنده ای کرد و گفت:
_الان باید واقعا جواب بدی آخه!...آدم فکر بد می کنه! می دونی هیچ انسانی این ورا زندگی نمی
کنه؟ اینجا چی کار داری تو؟
لبخندی به او زدم و سرم را کج کردم
_خودت اینجا چی کار داری؟
با حالتی که به خود مطمئن بود دستش را به کمر زد:
_من پیمان کارم...خونه قدیمی هارو درست می کنم می فروشم!
_اها اون وقت اونی که داشت می گفت کسی خبر نداره این جایی و صاحب نداره چی؟
نا گهان رنگش به سرعت پرید و چشمانش،همان چشمان آبیِ شدیدا روشن به سفیدی رسید!
سیبک گلویش را دیدم که چندین بار بالا و پای‌ین شد و یک قدم عقب رفت...
حالا، نوبت او رسیده بود که به عقب برود و بترسد،
لبخندی ملیح بر لبانم نشاندم و حالت دستانم را حفظ کردم...کاش می شد چاقویم را یک جا قایم کنم.
_ ن..نمی فهمم چی میگی؟
چشمانم را بی حوصله یک دور در حدقه چرخاندم و گفتم:
_اینجا مال اقوام منه! یه جورایی مال خودمه اصلا!یادمم نمیاد به شما فروخته باشم یا اجازه داده باشم تعمیر کنین...
چندین بار متعجب پلک زد و دستش را بر سرش کشید...
_اما...اما صاحب اینجا مرده! گفتن کسی وارث اینجا نبوده که! گفتن اینجا صاحب نداره!
_نچ مال اقوام ما بوده،ما صاحبشیم
ناگهان به خود مسلط شده و حق به جانب یک تار ابروهایش را بالا انداخت
_ازکجا معلوم دروغ نگی؟
خونسرد نگاهش کردم...
شانه ای بالا انداخته و رو به رویش ایستادم...برای نگاه کردن به چشمانش، به دل و جرعتی نیاز داشتم که فراتر از دل و جرعت یک قاتل بود
پس بلا اجبار به مو هایش زل زدم ...
_من تو نیستم که بخوام دروغ بگم! من هیچ دروغی ندارم...
قیافه ای عجیب به خود گرفت و با خنده ادای مرا در آورد...
_مگه می شه کسی دروغ نگه؟
چاقو را در کش شلوارم گذاشتم و دستم را جلو اوردم و دست به سینه ایستادم...
_ گفتم که! من تو نیستم...
_ نه فقط من ،همه ی آدما دروغ می گن سر کار خانم!
شانه ای بالا انداخته و با خنده نگاهش کردم
_ پس همه آدما مستحق مرگن!
چشمانش را گرد کرد و لحظه ای بعد او نیز به همراه من خندید...
_اوکی...اوکی ولی ناموصا اینجا چیکار داری؟
_ چه زود پسر خاله می شی! من همون دختر کنار دریام، همونجوری رفتار کن...
دستانش را به نشانه ی تسلیم بالا آورد و جدی نگاهم کرد...
_چیزی نگفتم که!...ولی فکر نکن باور کردم اومدی به ارث آبا و اجدادیت سر بزنی اونم بعد یه طوفان شدید!