ناگهان دوباره صدایی شبیه 》بوم《 از طبقه ی بالا آمد...که مطمعنا از هیچ جانوری بر نمی آمد!
با آبرو های بالا رفته پتو را کنار زده و به سرعت به سمت کمد دویدم
بی توجه به عروس هلندی ام،که آرام آرام چیزی می گفت...
از بالای کمد...چاقویم را برداشته و آهسته به پارکینگ رفتم...
صدا از درون خانه می آمد...
چشمانم را ریز کرده و با احتیاط در حالی که تلاس می کردم کمترین صدای ممکن را ایجاد کنم از طریق درِ میانیِ پارکینگ وارد خانه شدم...
_خب...بله دیگه! خونه همین جوری داره آوار می شه رو سرمون! حالا شما بیا یه پنکه هم نصب کن فوبیای بچگی هممون به واقعیت تبدیل شه جناب...
_...
_نه دیگه به لطف طوفان دیروز حالا حالاها هوا خوبه پنکه برا چیه اخه؟ یکم باز سازی نیاز داره زود تموم می شه بخدا!
_...
_عه..اها،من گفتم داره آوار میشه؟ نه باباا! به خدا کارش کمه حالا فردا خودت بیا ببین!
_.....
_بابا اوستا...کارم گیره بخدا! باید خونه رو زود بفروشم،بیا درستش کن جات بچت
با هر جمله اش ابرو های من یک سانت بیشتر بالا می پریدند
دیگر ابروهایم جایی برای بالا پریدن نداشتند...
می خواستند خانه را بفروشند؟ خانه را؟؟
مخفیگاهم را!
_نه بابا.... کسی خبر نداره ما اینجای‌یم اصلا اینجا صاحاب ند...عه یه دقیقه وایسا زنگ می زنم...
چند دقیقه ای سکوت بر قرار شد، نکند فهمیده است که من هم اینجا ام؟
باز هم ضربان قلبم به بی نهایت رسید... به سرعت چند قدم عقب رفته که از بخت بدم یکی از پارکت های زهوار در رفته صدایی از خود تولید کرد که مرا از اینی که هستم،بدبخت تر ساخت!
با چشمانی گرد دستم را بر روی دهانم گذاشته و نفس نفس زنان باز هم چندین قدم به عقب برداشتم...
_کی اونجاست؟...هی!تو؟
به پسر رو به رویم نگاهی انداختم...
می شناختمش؟ می شناختمش!
تیام بود،همان تیام آن روز،روز قتل،همان روز که کنار دریا نشسته و در افکارم غرق شده بودم همان پسر صاحب سگ...نام سگ چه بود؟
پشمک؟
در این بل و بشو نام پشمک چه اهمیتی دارد؟
_تو اینجا چی کار داری؟
یک قدم دیگر به سمت عقب رفته و او یک قدم دیگر به سمت جلو آمد...
_من باید بپرسم ها! تو اینجا چیکار می کنی دقیقا؟
_چرا باید به تو جواب پس بدم؟؟
چاقو را درون آستین لباسم پنهان کرده و با سه انگشتم محکم دسته اش را فشردم...
چشمانش را ریز کرده و موزیانه مرا زیر نظر داشت...
_اینجا...توی یه محله که هیچ آدمی زندگی نمی کنه! تو چی کار داری؟
سر جایم ایستادم و دیگر عقب نرفتم، دستانم را به حالت حق به جانبی به پشت سرم برده و یک تار ابرویم را بالا بردم،