یک انسان او را به شدید ترین حالت ممکن با سنگ زده بود و اگر می توانستم، خودم او را با سنگ می کشتم...
بعد از مدتی، بی خیال پرنده شده و تمامی وسایلم را در مخفیگاهم چیدم
مانیتور زیبایم را دقیق مقابل تخت فلزی قرار دادم و دوربین هایی که قرار بود فردا نصب شوند را نیز کنارشان گذاشتم...
لبخندی زده و تمامی لباس های خریده شده ام را
یک به یک زیبا و آراسته در کمد فلزی قرار دادم
وسایل درمانی ام را نیز بالای کمد گذاشته و به همراه وسایل نقشه ام همانجا قایم کردم!
غذاها و دیگر وسایل را نیز یک به یک هر کدام را گوشه ای قرار داده ودر آخر خسته بر روی تخت فرود آمدم ...
گوشی در دست اخبار را بالا و پای‌ین کردم...
جنازه به خوبی و خوشی خاک شده بود،
به چهره اش که غم از سر و رویش می بارید خیره شدم...
نا خداگاه اخم هایم در هم رفت...
پلک هایم را یک دور محکم بر روی هم باز و بسته کردم و به چهره اش دقیق تر نگاه کردم
شال مشکی پوشیده بود، حال با من مو نمی زد!
برای همین او انتخاب شد؟
به چشمانش نگاه کردم...به موهایش...به دستانش...
همگی شبیه من بودند،تنها تفاوتمان اندازه موهایمان بود، او بلند و من کوتاه...
اما من از اول کوتاه نکردم...
او ابتدا موهای مرا لای در گذاشت و کشید...
او ابتدا مرا هول داد...
او ابتدا حبس کرد...
او ابتدا کشت...
او ابتدا خیانت کرد...
او کرد! نه من...
هر کنشی،واکنشی دارد، من نیز واکنشی نشان دادم...
اما نه به کار های او!
واکنشم به او هنوز مانده است،واکنشم به کنشی دیگر بود...
با دیدن حلقه ی درون انگشتش لبخندی زده و اشک ریخته از گوشه چشمم را به سرعت پاک کردم...
مادرم می گفت، من عرضه ی دفاع از خودم را هیچ وقت نداشته ام...از همان کودکی که دینا تمامی بیسکوی‌یت های منِ خواهر کوچک تر را به بهانه دو دقیقه بزرگ تر بودنش می دزدید...
من عرضه نداشته ام...
کاش می توانستم به آنجا بازگردم،به چشمانش نگاه کنم
و بگویم،دیدی عرضه داشتم؟
***
بوم!
با صدای شدیدی که از طبقه ی بالا آمد به سرعت بر روی تخت نشستم...
تخت به دلیل واکنش ناگهانی ام ناله ی خفه ای سر داد که با این صدا...صدای ناله ای دیگر از جانوری کوچک برخواست...
با کنجکاوی به سمت دیگر خانه ام نگاه کردم و عروس هلندی را دیدم که مقداری در جای گرم و نرمش تکان خورده و پماد ها را بر روی پر هایش پاک کرده بود
لبخندی به او زدم...حالش بهتر شده بود!