چشمانش نیمه باز و بی حال بود و پر های روی سرش به هم چسبیده بودند
این پرنده آن هم در این هوا اینجا چه می کرد؟
با فکری ناگهانی او را درون لباسم چپاندم و به همراه تمامی وسایلم به پارکینگ و بعد هم به مخفیگاهم باز گشتم...
به سرعت وسایلم را به یک گوشه پرت کرده و پرنده ی کوچک را میان دستانم گرفتم
آرام انگشتم را بر روی لپش کشیدم، تنش یخ زده و بی جان بود
شالم را بر روی زمین چندین بار تا زده و به شکل پتویی نرم آماده بر روی زمین گذاشتم
پرنده را آرام بر رویش نشانده و به سراغ خرید هایم رفتم ...
داروهایی که خریده بودم را نگاهی انداختم، از فواید برخی از آنها حتی خودم هم بی خبر بودم!
به گوشی ام پناه برده و تمومی قرص ها و دارو ها و باند هایی که خریده بودم را دور تا دور خود چیدم...
هیچ اطلاعاتی راجب پرندگان نداشتم ،در اصل علاقه ای هم نداشتم!
خب،راستش... از آنها می ترسیدم...
اما این یکی را دوست داشتم،و بر خلاف آدم ها اصلا علاقه ای به مرگ آن نداشتم.
نمی دانم چند دقیقه سر گرم چرخیدن و جست و جو در اینترنت بودم اما زمانی که گردنم را چرخاندم تمومی رگ های گردنم صدایی چون ناله سر دادند...
چشمانم را بسته و دستی به گردنم کشیدم، بعد از مطمئن شدن از زنده بودن پرنده، که نام گونه اش را چندی پیش فهمیده بودم...
با تمام اطلاعات پزشکی چند دقیقه ای ام، به مداوای آن بی زبان ، پرداختم...
هر چه که شود،مهم این است که من تلاشم را کرده ام!
شاید حالم از آدم ها به هم بخورد...
شاید آدم ها لیاقت نفس کشیدن در این دنیای پر از روشنایی را نداشته باشند...
اما جانوران...این موجودات،لایق ترین اند...
تمام مراحل گفته شده در یوتیوب را برای مداوای عروس هلندی، مو به مو انجام دادم...
در آخر ،
مقداری آب با نوک انگشتانم به درون نوکش ریخته و مقداری غذا از میان کنجد های روی نان به خوردش دادم...
شال را دور تا دورش کشیده و او را درون جعبه ی کفش گذاشتم...
معمولا صدای بیرون از هیچ طریقی به داخل نمی آمد،
اما آنقدر صدای طوفان وحشتناک بود که صدایش با کیفیت ترین حالت ممکن به مخفیگاهم می رسید و پرنده ی بخت برگشته نیز چشمان گردش را به چشمان من دوخته و برق نگاه بی حالش را به من حواله می کرد
سرم را کج کرده و لبخندی به چشمان معصومش زدم...
بی اختیار قطره اشکی از چشمانم سرازیر شد،
این بلا به خاطر هوا سر این حیوان نیامده بود!