اشتراکیتارا سیلانه

می‌خواهم زندگی کنم؛ نه فقط به معنای گذراندن روزها، بلکه به معنای دیدن، فهمیدن، آموختن و احساس کردن. می‌خواهم روزی به گذشته نگاه کنم و بدانم با تمام اشتباهاتم، با تمام تردیدهایم و با تمام روزهایی که مسیر را گم کرده بودم، باز هم برای ساختن زندگی‌ام تلاش کرده‌ام.

می‌خواهم آن‌قدر رؤیا داشته باشم که هیچ غروبی نتواند تمام امیدم را با خودش ببرد.

و اگر روزی کسی این نامه را خواند، می‌خواهم بداند که این کلمات از قلب انسانی آمده‌اند که نه همیشه شاد بوده، نه همیشه قوی و نه همیشه پاسخ تمام پرسش‌هایش را می‌دانسته است. انسانی که گاهی از جهان دلگیر شده، گاهی از خودش فاصله گرفته و گاهی در میان هزاران فکر، تنها آرزویش داشتن یک روز آرام بوده است.

اما با همه این‌ها، هنوز چیزی درونش روشن مانده است.

شاید کوچک باشد، شاید گاهی زیر سایه روزهای سخت پنهان شود، اما خاموش نشده است؛ همان نور کوچکی که به آدم یادآوری می‌کند هنوز می‌شود از نو شروع کرد، هنوز می‌شود چیزهای تازه‌ای دوست داشت و هنوز می‌شود در دل یک جهان پر از ناپایداری، معنایی برای ادامه دادن پیدا کرد.

پس این نامه را برای تمام چیزهایی می‌نویسم که نگفتم؛ برای تمام لحظه‌هایی که از دست رفتند، برای تمام آدم‌هایی که از کنارم گذشتند، برای تمام رؤیاهایی که هنوز منتظرند و برای خودم که با وجود تمام ناشناخته‌های زندگی، همچنان به فردا فکر می‌کنم.

شاید این نوشته‌ها هرگز به آسمان نرسند.

شاید هیچ‌کس نامشان را نپرسد و هیچ دستی صفحاتشان را ورق نزند.

اما من می‌نویسم؛ چون بعضی احساسات برای ماندن در قلب ساخته نشده‌اند. باید راهی به بیرون پیدا کنند، باید به کلمه تبدیل شوند، باید جایی میان نقطه‌ها و سطرها آرام بگیرند.

و شاید تمام معنای نوشتن همین باشد: ساختن خانه‌ای برای احساساتی که در هیچ جای دیگری جایی برای ماندن ندارند.

و این نخستین نامه است؛ نامه‌ای که نه برای بازگشت کسی نوشته شده، نه برای تغییر گذشته و نه حتی برای شنیده شدن.

این نامه را می‌نویسم تا به خودم یادآوری کنم که تمام حرف‌های ناگفته‌ام، تمام روزهای ازدست‌رفته‌ام و تمام رؤیاهای نیمه‌تمامم، بخشی از داستان من بوده‌اند؛ داستانی که هنوز به آخرین صفحه‌اش نرسیده است.

بعضی نامه‌ها برای رسیدن به مقصد نوشته نمی‌شوند؛ برای این نوشته می‌شوند که قلب، از سنگینیِ ناگفته‌هایش رها شود.

آنچه در سکوت جا ماند

قسمت دوم: آدم‌هایی که در خاطره‌ها ماندند

عجیب‌ترین حقیقت درباره آدم‌ها شاید این باشد که هیچ‌کس نمی‌تواند تضمین کند تا چه زمانی در زندگی دیگری باقی خواهد ماند. بعضی‌ها با هزاران وعده از راه می‌رسند، بعضی‌ها بی‌آنکه چیزی بگویند وارد جهانمان می‌شوند و بعضی دیگر چنان آرام به بخشی از روزمرگی‌هایمان تبدیل می‌شوند که حتی تصور نبودنشان هم به ذهنمان نمی‌رسد. اما زمان، همیشه راه خودش را می‌رود؛ بی‌آنکه از ما اجازه بگیرد، بی‌آنکه برای تغییر مسیر زندگی‌هایمان توضیحی بدهد و بی‌آنکه بداند گاهی یک جدایی ساده می‌تواند سال‌ها در گوشه‌ای از قلب انسان باقی بماند.