اشتراکیتارا سیلانه

روزی می‌رسد که دیگر از کسی خبری نداری که زمانی تمام جزئیات روزت را برایش تعریف می‌کردی. دیگر نمی‌دانی صبح‌هایش را چگونه آغاز می‌کند، چه آهنگی گوش می‌دهد، چه چیزی خوشحالش می‌کند یا هنگام خستگی به چه چیزی پناه می‌برد. دیگر از میان پیام‌هایش منتظر جمله‌ای نمی‌مانی و دیگر نامش با روشن شدن صفحه تلفنت ظاهر نمی‌شود.

اما عجیب اینجاست که گاهی هنوز هم هنگام دیدن اتفاقی زیبا، نخستین فکری که از ذهنت عبور می‌کند، گفتن آن اتفاق به همان آدم است.

انگار بخشی از وجودت هنوز به حضورش عادت دارد؛ بخشی که نمی‌داند زمان گذشته، مسیرها جدا شده‌اند و بعضی داستان‌ها، حتی بدون آنکه پایانی مشخص داشته باشند، به آخرین صفحه خود رسیده‌اند.

چقدر عجیب است که انسان‌ها می‌توانند از زندگی یکدیگر خارج شوند، اما خاطراتشان نه.

گاهی یک خیابان قدیمی، صدای خنده‌ای شبیه به خنده او، عطری آشنا یا حتی جمله‌ای که سال‌ها پیش شنیده‌ای، ناگهان تو را به روزهایی می‌برد که تصور می‌کردی برای همیشه باقی خواهند ماند. برای چند لحظه، زمان شکل دیگری پیدا می‌کند. انگار تمام فاصله میان امروز و دیروز از میان می‌رود و تو دوباره خودت را در همان روزها پیدا می‌کنی؛ در همان مکان، با همان احساس و با همان آدم‌هایی که اکنون تنها در حافظه‌ات زندگی می‌کنند.

شاید خاطره‌ها تنها مکان‌هایی باشند که زمان در آن‌ها قدرت چندانی ندارد.

در خاطره می‌توانی دوباره صدای کسی را بشنوی که سال‌هاست با او صحبت نکرده‌ای. می‌توانی به خیابانی بازگردی که دیگر از آن عبور نمی‌کنی، کنار پنجره‌ای بنشینی که شاید مدت‌هاست تغییر کرده و حتی لحظه‌ای را دوباره تجربه کنی که در زمان خودش، هرگز نمی‌دانستی روزی تا این اندازه برایت ارزشمند خواهد شد.

و چه غم عجیبی در این حقیقت پنهان است که گاهی ارزشمندترین لحظه‌های زندگی را درست زمانی می‌شناسیم که دیگر امکان تکرارشان وجود ندارد.

من گاهی به آدم‌هایی فکر می‌کنم که روزی در زندگی‌ام حضور داشتند. نه لزوماً کسانی که داستان بزرگی با آن‌ها داشته‌ام؛ حتی آن‌هایی که تنها برای مدتی کوتاه از کنارم عبور کردند. کسانی که شاید فقط چند بار با آن‌ها صحبت کردم، کسانی که روزی در یک کلاس، یک خیابان، یک مهمانی یا گوشه‌ای از یک روز معمولی کنارم بودند.

شاید خودشان هیچ‌وقت ندانستند که حضور کوتاهشان در ذهن من باقی مانده است.

بعضی آدم‌ها حتی بدون آنکه متوجه باشند، بخشی از خاطرات ما می‌شوند. شاید یک روز مهربانی کرده‌اند، شاید در لحظه‌ای که انتظارش را نداشتی لبخندی به تو هدیه داده‌اند یا شاید تنها با بودنشان، روزی معمولی را به خاطره‌ای دوست‌داشتنی تبدیل کرده‌اند.

همه آدم‌هایی که در ذهنمان باقی می‌مانند، لزوماً آدم‌های بزرگی در داستان زندگی ما نبوده‌اند؛ گاهی کوچک‌ترین حضورها، عمیق‌ترین ردپاها را به جا می‌گذارند.