اشتراکیتارا سیلانه

شاید ما بیش از اندازه منتظر اتفاقات بزرگ هستیم و فراموش می‌کنیم که زندگی، اغلب در همین لحظه‌های کوچک جریان دارد.

گاهی یک نگاه مهربان می‌تواند از هزاران سخن ارزشمندتر باشد. گاهی شنیدن نامت از زبان کسی که دوستش داری، تمام خستگی یک روز را از یادت می‌برد. گاهی یک عصر آرام، یک فنجان نوشیدنی گرم و چند صفحه از یک کتاب، بیشتر از تمام هیاهوی جهان به تو احساس زندگی می‌دهند.

و شاید برای همین است که من این‌همه نامه می‌نویسم؛ چون می‌ترسم زیبایی این لحظه‌ها، پیش از آنکه فرصت کنم به خاطر بسپارمشان، از کنارم عبور کند.

این نامه‌ها قرار نیست حتماً به دست کسی برسند. بعضی از آن‌ها خطاب به آدم‌هایی هستند که دیگر در زندگی‌ام حضور ندارند، بعضی برای روزهایی نوشته می‌شوند که هرگز تکرار نخواهند شد و بعضی دیگر را برای خودم می‌نویسم؛ برای روزهایی که شاید فراموش کنم چه چیزهایی را پشت سر گذاشته‌ام و چقدر برای رسیدن به آرامش تلاش کرده‌ام.

من به تمام آدم‌هایی فکر می‌کنم که روزی در زندگی‌مان حضور داشتند و حالا تنها نامی از آن‌ها در ذهنمان باقی مانده است. آدم‌هایی که شاید دیگر حتی از حال یکدیگر خبر نداشته باشیم، اما هنوز یک خیابان، یک عطر، یک آهنگ یا حتی یک ساعت خاص از شب می‌تواند ما را به یادشان بیندازد.

شاید بعضی آدم‌ها برای ماندن وارد زندگی ما نمی‌شوند؛ شاید تنها می‌آیند تا بخشی از وجودمان را به ما نشان دهند که پیش از آن، از بودنش خبر نداشتیم. بعضی‌ها به ما عشق ورزیدن را یاد می‌دهند، بعضی‌ها ارزش سکوت را، بعضی‌ها معنای فاصله را و بعضی دیگر به ما می‌آموزند که دوست داشتن یک نفر، همیشه به معنای داشتن او نیست.

با این حال، نمی‌خواهم تمام خاطرات گذشته را با اندوه به یاد بیاورم. من نمی‌خواهم از آنچه گذشت، تنها حسرتی طولانی برای خودم باقی بگذارم. بعضی خاطره‌ها حتی اگر دیگر تکرار نشوند، همچنان زیبا هستند. قرار نیست هر چیزی که تمام شده، بی‌ارزش بوده باشد. گل‌هایی که روزی پژمرده شده‌اند، زمانی عطر داشته‌اند؛ خورشیدهایی که غروب کرده‌اند، روزی تمام جهان را روشن کرده‌اند و فصل‌هایی که به پایان رسیده‌اند، زمانی زیباترین روزهای زندگی ما بوده‌اند.

شاید باید یاد بگیریم برای چیزهایی که دیگر نیستند، احترام قائل باشیم؛ بدون آنکه تمام زندگی‌مان را در انتظار بازگشتشان بگذرانیم.

من نمی‌دانم فردا چه چیزی انتظارم را می‌کشد. نمی‌دانم چند بار دیگر قرار است مسیرم تغییر کند، چند آرزوی تازه در دلم متولد شود یا چند بار دیگر مجبور شوم با تصویری که از آینده ساخته‌ام خداحافظی کنم. اما می‌دانم نمی‌خواهم تمام عمرم را صرف ترسیدن از اتفاقاتی کنم که هنوز رخ نداده‌اند.