ما چقدر دیر متوجه ارزش لحظهها میشویم.
وقتی کودکی، دلت میخواهی زودتر بزرگ شوی؛ خیال میکنی بزرگ شدن یعنی آزادی، یعنی رسیدن به تمام چیزهایی که از پشت پنجره تماشایشان میکنی. اما کسی به تو نمیگوید روزی برای همان روزهای ساده دلتنگ خواهی شد؛ برای دویدنهای بیهدف، برای بازیهایی که هیچ برنده و بازندهای نداشتند، برای آسمانی که ساعتها نگاهش میکردی و برای شبهایی که بزرگترین نگرانیات، دیر خوابیدن بود.
شاید بزرگ شدن، بیش از آنکه رسیدن به چیزهای تازه باشد، آموختن زندگی با چیزهایی است که دیگر برنمیگردند.
و من گاهی دلم برای خودم تنگ میشود؛ برای آن نسخهای از من که هنوز نمیدانست جهان تا چه اندازه میتواند پیچیده باشد. برای کسی که با کوچکترین اتفاق خوشحال میشد، برای کسی که از آینده تصویرهای رنگارنگ میساخت و باور داشت هر چیزی که با تمام قلبش آرزو کند، روزی به دست خواهد آورد.
نمیدانم آن آدم کجا رفت. شاید هنوز جایی درون من زندگی میکند؛ پشت خاطرهای قدیمی، میان صفحات کتابی که مدتهاست بازش نکردهام یا در گوشهای از ذهنم که هنوز بوی روزهای بیدغدغه را میدهد.
گاهی دلم میخواهد به او بگویم: «نگران نباش. قرار نیست همیشه همهچیز همانطور که تصور میکنی پیش برود، اما این به معنای پایان زیباییها نیست. قرار است چیزهایی را از دست بدهی، چیزهایی را به دست بیاوری، از آدمهایی فاصله بگیری و با آدمهای تازهای آشنا شوی. قرار است بارها درباره دنیا نظرت عوض شود، اما خواهش میکنم، در میان تمام این تغییرها، مهربانیات را گم نکن.»
میدانی، من به این نتیجه رسیدهام که زندگی همیشه آنقدرها هم که در کتابها زیبا نوشتهاند، مرتب و شاعرانه نیست. گاهی هیچ موسیقی آرامی در پسزمینه اتفاقات وجود ندارد، هیچ آسمان روشنی برای بدرقه روزهای سخت نمیدرخشد و هیچ صدای مهربانی از جایی نمیآید تا به تو بگوید همهچیز بهزودی درست خواهد شد.
گاهی فقط خودت میمانی و جهانی که باید در آن راه رفتن را ادامه بدهی.
اما شاید زیبایی زندگی دقیقاً در همین باشد؛ در اینکه با وجود تمام ناشناختهها، هنوز میتوانی به یک شاخه گل نگاه کنی و زیباییاش را ببینی. هنوز میتوانی از بوی باران لذت ببری، از خواندن یک جمله زیبا لبخند بزنی، به ستارهای دور خیره شوی و برای آیندهای که هنوز نیامده، رؤیا بسازی.
من هنوز به چیزهای کوچک ایمان دارم.
به پنجرهای که هنگام باران بخار میگیرد، به نور ماه که بیصدا روی زمین میافتد، به کتابی که درست در زمان مناسب به دست آدم میرسد، به آهنگی که انگار برای حال همان روز نوشته شده و به اتفاقات کوچکی که شاید از نظر دیگران اهمیتی نداشته باشند، اما میتوانند تمام روز یک انسان را زیباتر کنند.