اشتراکیتارا سیلانه

نامه‌هایی که به آسمان نرسیدند

قسمت اول: نامه‌ای به تمام چیزهایی که نگفتم

گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر قرار بود تمام حرف‌هایی را که در طول این سال‌ها نگفته‌ام، روی کاغذ بیاورم، چندین دفتر قطور هم برای نگهداری‌شان کافی نبود. اگر قرار بود به ازای هر احساس فروخورده، هر بغض فروبرده‌شده، هر خداحافظی ناخواسته و هر رؤیایی که در سکوت رهایش کردم، یک صفحه بنویسم، شاید روزی کتابخانه‌ای از ناگفته‌ها می‌ساختم؛ کتابخانه‌ای که هیچ‌کس جز من نشانی‌اش را نمی‌دانست و در میان قفسه‌هایش، هزاران نسخه از خودم زندگی می‌کردند؛ نسخه‌هایی که هر کدام چیزی برای گفتن داشتند و هیچ‌کدام فرصت نکرده بودند صدای خودشان را پیدا کنند.

عجیب است، نه؟

ما تمام عمرمان را صرف یاد گرفتن حرف زدن می‌کنیم، اما گاهی درست در مهم‌ترین لحظه‌های زندگی، سکوت را انتخاب می‌کنیم. یاد می‌گیریم چگونه نام چیزها را بدانیم، چگونه احساساتمان را توضیح دهیم، چگونه برای هر اتفاقی دلیلی پیدا کنیم؛ اما هیچ‌کس به ما نمی‌آموزد با حرف‌هایی که در گلویمان باقی می‌مانند چه کنیم. هیچ‌کس نمی‌گوید وقتی دلت می‌خواهد کسی را از عمق وجودت صدا بزنی، اما می‌دانی صدایت به او نمی‌رسد، باید با آن همه احساس چه کنی.

من از همان آدم‌هایی هستم که گاهی هزاران جمله در ذهنشان دارند، اما وقتی کسی می‌پرسد «چه شده؟» تنها به گفتن یک «هیچی» اکتفا می‌کنند. نه اینکه چیزی نشده باشد؛ اتفاقاً گاهی آن‌قدر چیزها درونشان اتفاق افتاده که نمی‌دانند از کدامشان شروع کنند. بعضی دردها از آنچه تصور می‌کنیم پیچیده‌ترند. نمی‌توان آن‌ها را به یک اتفاق، یک شخص یا یک روز خاص نسبت داد. گاهی اندوه، آرام‌آرام در گوشه‌های وجود آدم خانه می‌کند؛ درست مثل غباری که بی‌صدا روی وسایل یک اتاق قدیمی می‌نشیند.

بارها خواستم بگویم خسته‌ام، اما نگفتم؛ چون نمی‌خواستم خستگی‌ام را برای کسی توضیح دهم. بارها دلم خواست کسی بدون پرسیدن سؤال‌های فراوان، از میان سکوت من چیزی بفهمد. کسی که متوجه شود بعضی لبخندها از شادی نمی‌آیند، بعضی سکوت‌ها نشانه رضایت نیستند و بعضی آدم‌ها فقط به این دلیل که چیزی نمی‌گویند، به معنای واقعی کلمه آرام نیستند.

اما بعد فهمیدم شاید یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما این باشد که انتظار داریم دیگران زبان سکوت‌هایمان را بدانند، درحالی‌که حتی خودمان هم گاهی از ترجمه احساساتمان عاجز می‌مانیم.

چقدر دلم می‌خواست می‌شد برای بعضی لحظه‌ها زمان را متوقف کرد؛ نه برای اینکه چیزی را تغییر دهیم، بلکه فقط برای اینکه کمی بیشتر در آن‌ها بمانیم. برای آن صبح‌هایی که نور خورشید بی‌اجازه روی دیوار اتاق می‌افتاد، برای عصرهایی که آسمان رنگ عجیبی داشت، برای صدای خنده‌هایی که امروز تنها در حافظه‌مان شنیده می‌شوند و برای روزهایی که نمی‌دانستیم قرار است روزی دلمان برایشان تنگ شود.