– می‌شه چند تا چایی به ما بدی؟! مردم از بس از صبح کار کردم!
همه چیز یک طرف، دور از ادب بود اگر درخواستش را رد می‌کردم. حتی اگر به جای او، یک خانواده، ساکنان جدید این خانه می‌شدند، قطعا قبل از این که خودشان بگوید، نه تنها این کار را انجام می‌دادم، بلکه برای کمک هم می‌رفتم. اما در این شرایط، چنین کاری صورت خوشی نداشت.
سر تکان دادم و آهسته گفتم:
– یه ربع دیگه آماده‌س.
لبخند زد:
– ممنون. چهار نفریم.
در را که بستم، از همان پشت در گفت:
– مال من لیوانی باشه!
رو که می‌دادی، آستر هم می‌خواست، حکایت او بود! مستقیم سراغ چایساز رفتم و آن را پر از آب کردم و تا جوش آمدنش همانجا ایستادم و به مرد همسایه فکر کردم.
Sepideh Alizadeh: #پارت_۶
علی رغم تمام راحتی و شوخی‌هایش، رفتارش طوری نبود که معذبم کند.
با صدای قل قل چایساز از فکر بیرون آمدم و آب جوش را درون قوری ریختم. بزرگترین ماگم را مخصوص آقای همسایه که هنوز اسمش را نمی‌دانستم درون سینی قرار دادم و هر چهار تا لیوان را پر از چای کردم و با قرار دادن ظرف شکلات درون سینی به طرف واحد روبرویی راه افتادم.
مقابل در باز خانه که رسیدم، یک لحظه مردد ایستادم. مانده بودم که او را باید چگونه صدا کنم "همسایه؟ آقا؟ یا حتی ساده با یک "هوی" او را متوجه حضورم کنم!
با خطور مورد آخر به ذهن خلاقم، محکم لب گزیدم تا صدای خنده‌ام بلند نشود و بعد با همان حال خندان وارد شدم.
خانه جابه جا پر از کارتن‌های باز نشده بود و یخچال ساید بای ساید به شکل بدقواره‌ای وسط آشپزخانه مانده بود.
ناگهان صدایی از پشت سرم گفت:
– باید به محاسنت، شیرین عقلی رو هم اضافه کرد حوری خانم! برای چی با خودت می‌خندی؟
یعنی اگر الان وانمود می‌کردم که سینی از دستم چپه شده درجه سوختگی‌اش خیلی شدید می‌شد؟!
بر دل سیاه شیطان لعنت فرستادم و گفتم:
– آقای بانمک، سینی رو بگیر دستم افتاد.
با تذکر من انگار که تازه حواسش جمع شد و سریع سینی را از من گرفت.
– دست شما درد نکنه. شرمنده افتادی تو زحمت!
مردک روان پریش! نه به آن شوخی‌های مسخره‌اش و نه این طور مودب و با لفظ قلم حرف زدنش. به زور و با اکراه زیر لب "خواهش می‌کنمی" برایش پراندم.
بعد حواسم پرت دو نفر از کارگرانی شد که از دو سمت کاناپه بزرگی گرفته بودند و هن هن کنان آن را به داخل می‌آوردند. با دیدن من و سینی چای در دست او نیش هر دو نفرشان باز شد.