Sepideh Alizadeh: #پارت_۷
آن که جوان‌تر بود. زودتر به حرف آمد:
– همین چند دقیقه پیش داشتم به ممد می‌گفتم الان فقط چایی می‌چسبه. کاش از خدا یه چیز دیگه خواسته بودم.
بعد هم خودش به حرف خودش خندید و دندان‌های زردش را نشانم داد. آن دیگری هم به نظر سی چهال ساله می‌آمد، گفت:
–دستت طلا آبجی!
در جوابش حتی یک لبخند هم نتوانستم بزنم. نگاه ناپاکش با آن آبجی که گفته بود، هیچ نمی‌خواند.
انگار مرد همسایه هم این را به خوبی متوجه شده بود که اخم‌هایش را درهم کشید و رو به آنها گفت:
– کاناپه رو بذارید اونجا.
و با دستش به کنار پنجره اشاره کرد. بعد هم از لای دندان های کلید شده اش رو به من گفت:
درِ واحدت باز مونده!
تابلوتر از این نمی‌توانست بیرونم کند! ولی این بار را استثنائا ناراحت نشدم. خودم هم دوست نداشتم آنجا جلوی چشم آن مردها بمانم.
پس آهسته لب زدم:
– دارم می رم.
هنوز قدم اول را برنداشته بودم که صدای آرامش در گوشم پیچید:
– بازم ممنون بابت چایی.
با لب‌هایی که کش آمده بود به واحد خودم برگشتم. علی رغم اینکه سر و صدا تمرکزم را به هم می‌ریخت، دوباره مشغول درس خواندن شدم. امتحانات میان ترم دانشگاه بود و مجبور به این کار بودم. وگرنه در این شرایط تنها کاری که نمی‌خواستم انجام دهم، همین بود. آن هم با وجود این آلودگی صوتی.
یک ساعتی را با هر بدبختی که بود گذراندم که دوباره زنگ خانه به صدا درآمد. من هم که هر لحظه مجهز و لباس پوشیده و در حال آماده باش بودم؛ فقط کافی بود شالم را از پشتی صندلی بردارم و روی سرم بیندازم تا ببینم دوباره چه کارم دارد!
Sepideh Alizadeh: #پارت_۸
چون نزدیک در نشسته بودم، چند ثانیه بیشتر طول نکشید که بازش کنم. به محض دیدنم با خنده‌ای که هیچ تلاشی برای پنهان کردنش نمی‌کرد، گفت:
– پشت در منتظرم نشسته بودی؟!
اول در دلم برایش خط و نشان کشیدم که دفعه بعدی اسمم لیندا نیست، اگر آنقدر پشت در نگهت ندارم تا علف زیر پایت سبز شود، بعد با پوزخند به او گفتم:
– آخه نه که هلاک دیدنتم.
فورا کوتاه آمد و با خنده‌ی کوچکی جواب داد:
– خیلی خب حالا! ترش نکن. برات ناهار گرفتم!
تازه نگاهم به دستش افتاد که ظرف غذای یکبار مصرفی روی سینی و کنار لیوان‌های خالی قرار داشت.
ابروهایم بالا رفت و نگاه متعجبم به روی صورتش کشیده شد:
-واسه من گرفتی؟ به چه مناسبت؟
با پرویی جواب داد:
-مناسبت خاصی که نداره، خواستم شیرینی ورودم به این ساختمون رو بدم.