Sepideh Alizadeh: #پارت_۴
برای اینکه آبروریزی سر صبح تکرار نشود و در صورت رو در رو شدن احتمالی دوباره با ظاهر موجهی مقابلش ظاهر شوم، تصمیم گرفتم قبل از هر کاری، سر و وضعم را سامان دهم؛ هر چند که ترجیح می‌دادم تا روزها از خانه بیرون نروم، بلکه تصویر امروز صبح در ذهن آن مردک پررو محو شود!
برای اینکه موهایم از آن حالت به قول او سیم ظرف‌شویی دربیاید، باید حمام می‌کردم. داشتن موی فر این دردسرها را هم داشت.
کارم بیشتر از چند دقیقه طول نکشید. حالا مقابل آینه ایستاده بودم و به فرهای درشت موهایم که به لطف ماسک موی جدیدی که خریده بودم، زیباتر و خوش‌حالت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید، نگاه می‌کردم.
به جز کمی رژ و ریمل، از هیچ وسیله‌ی آرایشی دیگری استفاده نکرده بودم. اما با همین‌ها هم کلی تغییر کردم. با به یادآوردن لقب حوری بهشتی که به من نسبت داده بود، بی‌اراده لبخند روی لبم نشست! اما به دل بی‌جنبه‌ام تشر رفتم و اجازه‌ی پیشروی به لبخند مسخره‌ام ندادم.
هنوز از راه‌پله سرو صدا می‌آمد و نشان می‌داد که مشغول کارند. سعی کردم نسبت به آن‌ها بی‌توجه بمانم و روی درس‌هایم متمرکز شوم. چند ساعتی به همین منوال گذشت تا اینکه در خانه به صدا درآمد و پشت بندش صدای بم و مردانه‌ای که بلند می‌گفت:
– همسایه... همسایه...
آرام و بدون عجله از جایم بلند شدم و شال یاسی رنگی را که به شومیز و شلوارم می‌آمد به سر کشیدم.
به محض اینکه در را باز کردم، از دیدن قیافه‌ی متعجب و هاج و واجش، دلم غنج رفت. اما او خیلی زود به خودش مسلط شد و نمایشی پس سرش را خاراند و گفت:
– ببخشید انگار واحدو اشتباه اومدم!
داشت بازی درمی‌آورد. لب‌هایم را روی هم فشار دادم تا مبادا بخندم. دوباره با نگاهی به در و دیوار گفت:
– نه ولی هر چی فکر می‌کنم، می‌بینم درسته! خانم من فکر می‌کنم این خونه جن داره! صبح که در زدم، یه وروره جادوی وزوزی درو به روم باز کرد!
Sepideh Alizadeh: #پارت_۵
از بیشعوری‌اش حرصم گرفت. اخم‌هایم را در هم کشیدم و گفتم:
– اتفاقا حق با شماست! اشتباه اومدین! از این به بعدم لطف کنید دیگه مزاحم نشید!
داشتم در را به رویش می‌بستم که با دستش مانع شد و با لحن دلجویانه‌ای گفت:
– یه دختر به این خوشگلی نباید که اینقدر بداخلاق باشه!
عجب! هر چه دلش می‌خواست می‌گفت، بعد هم انتظار داشت فقط به رویش بخندم!
در را نبستم. اما همچنان با اخم و منتظر نگاهش کردم که گردنش را کج کرد و گفت: