بیشعور داشت دستم می‌انداخت. برای اینکه فرصت متلک گویی بیشتری به او ندهم، اخم‌هایم را در هم کشیدم:
در مغز همیشه در حال استراحتم داشتم دنبال جواب دندان شکنی می‌گشتم تا نثارش کنم که یکباره خود را جلو کشید و کاملا نزدیکم ایستاد و همزمان با لحن تند و صدای بلندی گفت:
– اوی کجا رو نگاه می‌کنی پسر؟! حواست به کارت باشه! یالا دست بجنبون ببینم!
قد بلند و شانه‌های پهنش اجازه نمی‌داد تا مخاطبش را ببینم. بدون اینکه ذره‌ای از جایش تکان بخورد، در همان موقعیتی که ایستاده بود، سرش را خم کرد و با صدای آهسته‌تری گفت:
– شما هم بهتره بری خونه‌اتون! دفعه‌ی بعدی هم که از راهرو صدا شنیدی و خواستی برای دعوا بیای، یادت باشه اول یه فکری به حال پوشش اون پایین بکنی، بعدش پوشوندن این سیم‌ظرفشویی‌ها!
Sepideh Alizadeh: #پارت_۳
سر از حرف‌هایش درنمی‌آوردم! با همان دهان باز و نگاه گیج، چشم‌هایم پایین افتاد و یک دفعه با دیدن شلوارک گلگلیِ رنگ و رورفته‌ام که به زور قدش به زیر زانو می‌رسید، با یک جیغ بنفش، خودم را کامل به پشت در کشاندم.
همین هم قهقه‌ی مردانه‌اش را بلند کرد.
اگر یک لحظه دیگر در آن وضعیت می‌ماندم از خجالت آب می‌شدم. کامل خودم را داخل خانه کشیدم و در را به رویش بستم و همانجا پشت به در تکیه دادم و دستم را روی قلبم تکیه دادم.
شنیدن صدای بریده بریده‌ی خنده‌هایش، تپش قلبم را بالاتر می‌برد. خوشبختانه صدا خیلی زود قطع شد و برخورد قدم‌هایش با سرامیک نشان داد که دارد دور می‌شود!
در کنار تمام حرص خوردن‌هایم از اتفاقات چند دقیقه‌ی قبل، کلی هم سوال ذهنم را به خود مشغول کرد!
آیا قرار بود این مرد تنها در این خانه زندگی کند؟! یعنی من با یک پسرمجرد همسایه می‌شدم! وای خدا من و این همه خوشبختی محاله!
حتی اگر اینطور هم می‌شد، مطمئن بودم که این وضع دوام چندانی نخواهد داشت! آن هم با وجود حساسیت‌های بابام. روز اولی که دانشگاه تهران قبول شدم، فقط به شرطی حاضر شد اجازه‌ی تحصیل و خانه گرفتن در این شهر را به من بدهد که خودش مستقیم بر وضع محله و تک‌تک همسایه‌ها نظارت داشته باشد!
در این ساختمان هم همه‌ی واحد‌ها در دست خانواده‌های متاهل بود. به جز همین واحد روبروی من که پیرزنی مهربان ساکنش بود که همراه پرستارش در آن زندگی می‌کرد و آن بیچاره هم همین ماه قبل به رحمت خدا رفت و حالا این مردک جذاب و البته پررو جایش را گرفته بود.
با یادآوری آنچه گذشته بود، احساس کردم از گوش‌هایم آتش بیرون می‌زند. عجب رسوایی و بی‌آبرویی به بار آورده بودم.