Sepideh Alizadeh: #پارت_۱
دو شب بود که به خاطر امتحان میان ترم نخوابیده بودم و حالا هم صدای این اسبی که بویی از فرهنگ آپارتمان نشینی نبرده بود و داشت در راه پلهها یورتمه میرفت، نمی گذاشت یک دقیقه هم پلکهایم روی هم بیفتد.
با حرص بلند شدم و در کمد را باز کردم و اولین شالی را که دم دستم آمد، برداشتم و روی سرم انداختم و با همان صورت نشسته و موهای پریشان به طرف در رفتم.
خودم را برای یک دعوای حسابی آماده کرده بودم. اما با دیدن مرد بلندقد و خوش استایلی که انگار همین الان از روی جلد مجله «قدبلندهای ناشناس» در آمده و مقابل واحد روبرویی پشت به من ایستاده بود و داشت اسباب کشی کارگرها را نظاره می کرد، زبانم بند آمد!
حدس زدنش سخت نبود که بدانم او همسایه جدیدم است.
داشتم از فضولی میمردم تا برگردد و بتوانم چهرهاش را ببینم ولی بهتر بود همین الان و قبل از اینکه او من را با این تیپ پسرکش ببیند به داخل برمیگشتم.
اما از آنجا که هنگام تقسیم شانس من همیشه ته صف بودم، درست در همان لحظه برگشت و چشمان هر دویمان با دیدن هم گرد شد؛
من از دیدن مرد چشم و ابرو مشکی و با جذبهای که حالا میشد رد لبخند پراکندهای را در اطراف لبهایش دید و او احتمالا از دیدن موهای جودی ابوتی و تناسب و هماهنگی فوقالعاده در رنگ و مدل لباسهایم!
بیاختیار به نشانهی سلام، سر تکان دادم و مانند کسی که تمام عمرش از نعمت حرف زدن محروم بوده فقط لبهایم باز و بسته شد و به جز آوایی گنگ، صدایی از میانشان بیرون نیامد!
تنهام را پشت در کشیدم و خواستم تا بیشتر از این گند بالا نیاوردهام، داخل بروم که دیدم دستهایش را جیبهای شلوار جینش فرو برده و در حالی که داشت با تفریح براندازم میکرد، گفت:
– سلام به روی ماه نشستهت!
Sepideh Alizadeh: #پارت_۲
از پرروییاش، حرصم گرفت و زبانم سر خود به کار افتاد:
– اگه اول صبح سر و صدای شما اجازه میداد، برای شستن صورتمم وقت پیدا میکردم.
یکباره لحنش عوض شد و با حالت جدی و کاملا مودبانهای گفت:
– واقعا باید ببخشید که روز تعطیل مزاحم استراحتتون شدیم ولی منم چاره دیگهای نداشتم. کل هفته به قدری سرم شلوغه که مجبور شدم جمعه رو برای اثاثکشی انتخاب کنم.
سعی کردم مانند خودش من هم مودب باشم. شق و رق تر ایستادم و گفتم:
– خواهش میکنم. قابل درکه...
به آنی دوباره نینی چشمهایش پر از شیطنت شد:
– در هر حال من خیلی خوشبختم که با یه حوری بهشتی همسایه شدم!