← صاحارا

قسمت 4

اشتراکیسماء احمدی

_شماها کی هستین؟

نگاهم را با سردرگمی به اطراف چرخاندم. خانه‌ای قدیمی با دیوارهای گِلی و حصیرهایی که کفش پهن شده بودند... هیچ‌چیز آشنا نبود. هیچ‌چیز!

دوباره به زن و مرد مقابلم نگاه کردم. لباس‌های عربی به تن داشتن. با تردید نگاهم را پایین آوردم و به محض دیدن لباس سبزرنگی که تنم بود، نفس در سینه‌ام حبس شد.

این لباس...؟!

با ناباوری قسمت کوچکی از پارچه را بین انگشتانم گرفتم. لباس‌های خودم کجا بودن؟ چه کسی آن‌ها را عوض کرده بود؟ اصلاً من کجا بودم؟!

هجوم سؤال‌های بی‌جواب، سرم را به درد آورد. ترس مثل سرمایی ناخوشایند از ستون فقراتم بالا خزید. نکند... نکند من را دزدیده بودن؟!

زن ناگهان بغضش ترکید و زیر گریه زد. از صدای شیونش شانه‌هایم بالا پرید. مرد هم با چشم‌هایی آکنده از اندوه نگاهم می‌کرد. هر دو تقریباً هم‌سن پدر و مادرم بودن، اما این شباهت هم نمی‌توانست ذره‌ای از ترسم را کم کند.

دوباره با صدایی لرزان پرسیدم:

_شماها کی هستین؟

زن با گریه و شیون بر روی زانویش کوبید و گفت:

_من مادرتم دخترم!

برای لحظه‌ای مات و مبهوت نگاهش کردم. مادر؟! این زن واقعاً چه چیزی می‌گفت؟ داشت مسخره‌ام می‌کرد؟!

با ناباوری به صورتش خیره ماندم. زن محکم‌تر روی زانویش کوبید و در حالی‌که اشک از چشمانش سرازیر بود، رو به مرد کرد و گفت:

_دیدی چی شد جلال؟... طبیب گفت شاید چیزی یادش نیاد... بدبخت شدیم مرد!

مرد با نگاهی آمیخته به ترحم نگاهم کرد و جواب داد:

_همین که زنده‌ست باید خداروشکر کنیم مرضیه...کم کم همه چی درست میشه!

از حرف‌هایشان چیزی سر درنمی‌آوردم. هر کلمه‌ای که به زبان می‌آوردن، بیشتر از قبل گیجم می‌کرد. دیگر تحمل ماندن در این خانه را نداشتم. از جا بلند شدم و بی‌درنگ به طرف در دویدم.

در چوبی را باز کردم و با منظره‌ای روبه‌رو شدم که برای چند لحظه نگاهم را به خودش دوخت. حیاطی پوشیده از شن‌های طلایی و قهوه‌ای، زیر آفتابی سوزان گسترده شده بود. گرمای هوا روی صورتم نشست، اما حتی فرصت فکردن هم ندارم.

پابرهنه به طرف در چوبی حیاط دویدم. صدای آن دو نفر پشت سرم بلند شد. با لهجه‌ای غلیظ و لحنی آشفته مدام صدایم می‌زدند، اما من فقط به راهی برای فرار فکر می‌کردم.

دروازه را باز کردم و با دیدن آدم‌هایی که پشت آن قرار داشتن، قدم‌هام سست شد. لباس‌های عجیب و قدیمی، شمشیرهایی که در دست داشتن و خانه‌های گِلی اطراف... تصویر پیش رویم بیشتر به صحنه‌ای از دل تاریخ شباهت داشت تا دنیای واقعی.

سرم گیج رفت. نگاهم میان آدم‌ها و خانه‌ها سرگردان مانده بود. من کجا بودم؟!

هنوز فرصت نکردم تا اتفاقات افتاده را هضم کنم که دستی دور شانه‌هایم حلقه شد و با قدرت به عقب کشیده شدم. داد زدم: