← صاحارا

قسمت 5

اشتراکیسماء احمدی

_ولم کن... ولم کن!

با تمام توان تقلا کردم، اما زور دست‌هایی که من را می‌کشیدن خیلی بیشتر بود. مرد من را به داخل حیاط کشاند، دروازه‌ی چوبی را بست و قفل کرد.

خودش بود... همان مردی که زن اسمش را جلال صدا زده بود!

چند قدم ازش فاصله گرفتم و دست‌هایم را دور بازوان برهنه‌ام حلقه کردم. سعی داشتم لرزش تنم را پنهون کنم، اما ترسی که وجودم را فرا گرفته بود، اجازه نمی‌داد حتی درست نفس بکشم. مرضیه بالای ایوان ایستاده بود و با نگرانی نگاهمان می‌کرد.

نگاهم را به مرد دوختم. اخم‌هایش درهم فرو رفته بود، اما پشت آن چهره‌ی جدی، غمی عمیق در انتهای چشمانش دیده می‌شد. اندام لاغری داشت، اما درشت هیکل بود. صورت استخوانی‌اش در کنار دشداشه و عقال سفید، ظاهر غریبی بهش داده بود.

نفس عمیقی کشید. انگار تلاش می‌کرد خودش را آرام کند. چند لحظه نگاهم کرد و بعد با صدایی که سنگینی عجیبی داشت، گفت:

_من پدرتم!

با شنیدن حرفش، سردرگمی تمام وجودم را فرا گرفت. دستم را بالا آوردم و با درماندگی به اطراف اشاره کردم.

_اینجا کجاست؟ الان... الان چه سالیه؟

جلال بدون مکث جواب داد:

_صاحارا... سال 340 قمری!

چند لحظه فقط بهش خیره ماندم. سیصد و چهل قمری؟! یعنی چه؟!

من سال شمسی را می‌شناختم، اما قمری... طبق چیزهایی که خوانده بودم، سال قمری باید بیشتر از شمسی می‌بود. پس چطور ممکن است در سال سیصد و چهل باشیم؟! مگر نباید هزار و چهارصد می‌بود ؟ حتی سال میلادی هم دو هزار و بیست و شش بود!

صاحارا...!

اسم عجیبی که حتی یک‌بار هم به گوشم نخورده. نه در اخبار چیزی راجع‌بهش شنیده بودم و نه در کتب تاریخی همچنین نامی را دیده بودم! اصلاً همچنین جایی روی نقشه هست؟

جلال قدمی به سمتم برداشت. بی‌اختیار چند قدم عقب رفتم. دوباره جلو آمد و من بیشتر عقب کشیدم تا جایی که پشتم به دیوار برخورد کرد. کف دستم را روی سنگ‌های سردش گذاشتم و با وحشت فریاد زدم:

_جلو نیا!

پوف کلافه‌ای کشید و دست‌هایش را مشت کرد. حالت چهره‌اش نشان می‌داد که دیگر صبرش تمام شده. با گام‌های بلند به سمتم آمد و من با تمام وجودم سعی کردم خودم را به دیوار بچسبانم.

_میگم جلو نیا!... جلو نیا...

صدایم لرزید و بغضی که تا آن لحظه نگهش داشته بودم، بالاخره شکست. اشک‌هایم بی‌اختیار روی گونه‌هایم سرازیر شدند. بی‌پناهی که می‌گفتن، یعنی همین حال من... یعنی ایستادن در برابر آدم‌هایی که حتی نمی دانستم کیستند، حتی هیچ راهی برای فرار از آنها ندارم.

اما او بی‌توجه به حال نزارم بی‌رحمانه بازویم را به چنگ گرفت و من را به طرف خانه کشاند. از فشاری که می آورد صورتم در هم جمع شد، اما وحشتی که ازش داشتم، بیشتر از آن بود که حتی به دردم فکر کنم.