- مریم!
از صدای بلندش شانه هایم بالا پرید و افکارم به گوشهای از مغزم رهسپار شد. ناخودآگاه سرم را به سمت جاده چرخاندم و چشمم به صحنهای افتاد که خون در رگهایم منجمد شد.
دختر بچهی کوچکی، با عروسک در دستش، وسط خیابان خشکش زده. حتی قدمی هم برنمیداشت. فقط با چشمانی وحشتزده به ماشینی نگاه میکرد که با سرعت به سمتش میآمد!
قلبم فرو ریخت.
نه...
نه، نه، نه!
حتی فرصت فکر کردن هم نداشتم. پاهایم بیاختیار به حرکت درآمدند و با تمام توانی که در وجودم مانده بود، به سمتش دویدم. باران روی صورتم مینشست و کفشهایم با هر قدم در آب جمعشدهی خیابان فرو میرفت و بیرون میآمد. صدای قدمهایم را میشنیدم و نفسهایی که هر لحظه سنگینتر میشدند، اما نگاهم حتی یک لحظه از دخترک جدا نمیشد.
فقط باید بهش میرسیدم!
دستم را با تمام توان جلو بردم و درست در آخرین لحظه، بدن کوچکش را به سمتی دیگر هل دادم.
سرم به سمت ماشین چرخید.
نور چراغهایش مستقیم به چشمانم میتابید و برای لحظهای همهچیز در آن روشنایی محو شد. نه فرصتی برای کنار کشیدن داشتم و نه حتی زمانی برای ترسیدن...
ذهنم در میان آن چند ثانیه، بلندتر از همیشه فریاد زد:
یعنی زندگیم قراره اینطوری تموم بشه؟
همین بود اون زندگیای که میگفتن قراره ازش لذت ببرم و با خوشی سپریش کنم؟
اون همه دویدنها و شب بیداریها برای رسیدن به این لحظه بود؟ سهم من از زندگی فقط این بود؟...
صدای بوق ماشین در گوشم پیچید. بعد، همهچیز در هم فرو رفت و سیاهی آرامآرام مقابل چشمهایم را همچون پردهای گرفت.
دیگر چیزی نمیدیدم...
صدای جیغ و فریاد آدمها را از جایی دور میشنیدم. انگار چند نفر اطرافم بودند و چیزی میگفتند، اما کلماتشان به گوشم نمیرسید. صداها دور و دورتر میشدند و پلکهایم سنگینتر از آن بودند که بتوانم باز نگهشان دارم.
خسته بودم...
آنقدر خسته که حتی توان فهمیدن اینکه چه اتفاقی افتاده و آن آدمها چه میگویند را نداشتم. بالاخره چراغهای مغزم خاموش شد و کسی زیر گوشم پچ زد:
_ بخواب! راه زیادی رو در پیش داری!
----
_داره چشماشو باز میکنه... صدای منو میشنوی؟
صداها رو گنگ و نامفهوم میشنیدم. انگار کیلومترها ازم فاصله دارند. بهسختی پلکهام رو از هم باز کردم و هنوز درست نتونسته بودم به خودم مسلط بشم و شرایط را درک کنم، با دیدن زن و مرد غریبهای که بالای سرم خم شده بودند، وحشتزده از جایم نیمخیز شدم.
قلبم بیقرار خودش را به سینه میکوبید. پاهایم را با عجله جمع کردم و با ترس، به عقب خزیدم. نگاههای ناآشنای آن دو نفر بیشتر از هر چیزی مضطربم میکرد.