← صاحارا

قسمت 2

اشتراکیسماء احمدی

لب‌هایم لرزیدند و صدای گرفته‌ام در سکوت اتاق پیچید:

- سهم من از تو، خواب‌هایی تار شده که قلبم رو می‌لرزونه و به آتیش می‌کشه... نه می‌تونم ببینمت، نه می‌تونم رهات کنم! از اینکه منو توی این برزخ گذاشتی، خوشحالی بانوی من؟

چشم از آن تصویر نگرفتم. کاش می‌توانستم برای یک‌بار هم که شده، به‌جای این نقاشی، خودِ او را مقابلم ببینم... کاش می‌توانستم دست دراز کنم و مطمئن شوم که این بار قرار نیست با باز کردن چشم‌هایم از دستش بدهم!

آب دهانم را محکم بلعیدم.

- اگه می‌دونستم خواب ما رو به همدیگه می‌رسونه، هرگز چشمامو باز نمی‌کردم... هر شب خواب تو رو می‌بینم و تموم غم‌ها و دل‌گرفتگی‌های روزم رو فراموش می‌کنم. فکر می‌کنم حضورت واقعیه... فکر می‌کنم بالاخره دعاهای من به واقعیت تبدیل شده و تو برگشتی پیشم!

نفسم را با لرزش بیرون دادم و نگاهم روی چشمانش ماند.

- اما بعد... چشمامو باز می‌کنم و دوباره همون جدایی لعنتی رو احساس می‌کنم! دوباره من می‌مونم و این اتاق و این تصویر و هزار تا سؤال بی‌جواب... اگه می‌دونستم خواب ما رو به هم می‌رسونه، تموم عمر چشم‌هام رو به روی کل دنیا می‌بستم!

و دستم هنوز روی گونه‌ی نقاشی‌شده‌اش مانده بود؛ انگار اگر حتی برای لحظه‌ای رهایش می‌کردم، همان تصویر محو را هم از دست می‌دادم...

صبا:

باران نم‌نم می‌بارید و قطره‌های ریزش روی صورتم می‌نشست. دست‌هایم را بیشتر از قبل در جیب‌های پالتویم فرو بردم و به قدم‌هایم سرعت بخشیدم. هوا سرد بود و خیسی زمین، صدای قدم‌هایم را با هر بار فرود آمدن کفش‌هایم همراهی می‌کرد.

امروز به تمام معنا روز مزخرفی بود! از آن روزهایی که انگار از همان لحظه‌ی بیدار شدن، همه‌چیز دست به دست هم داده‌اند تا اعصابت را به هم بریزند.

اول از همه، امتحانی که هنوز هم نمی‌فهمیدم سؤال‌هایش را دقیقاً از کجای کتاب درآورده بودند! هرچه فکر می‌کردم، نمی‌توانستم حتی به یاد بیاورم چنین مطالبی در کدام فصل بوده. بعد هم ریختن قهوه و سوختن پوست دستم... سوزشی که با وجود گذشت مدتی، هنوز هم دست از سرم برنداشته.

آه عمیقی کشیدم و نگاهم را به خیابان دوختم. واقعاً به چیزی برای عوض شدن حالم نیاز داشتم. حداقل می‌توانستم در مسیر برگشت، سری به شیرینی‌فروشی محبوبم بزنم و چند تا دونات بخرم.

همین فکر کافی بود تا گوشه‌ی لب‌هایم بالا برود. دونات‌های شکلاتی و توت‌فرنگی... آخ که چقدر هوسشان را کرده بودم! می‌توانستم خودم را تصور کنم که به خانه می‌رسم، لباس‌هایم را عوض می‌کنم و با یک جعبه دونات، تمام خستگی و حرص امروز را از یاد می‌برم.

لبخند کمرنگی روی لبم نشسته بود که ناگهان صدای جیغی در خیابان پیچید: