← صاحارا

قسمت 1

اشتراکیسماء احمدی

عامر:

- سرورم، لطفاً آروم باشید!

اما مگر می‌شد آرام گرفت؟ مگر می‌شد در چنین شرایطی آرام نشست و دست روی دست گذاشت؟ دوباره نعره‌ای از اعماق سینه‌ام بیرون جهید و تمام وسایلی را که روی میز چیده شده بودند، با یک حرکت دست به زمین ریختم. صدای برخوردشان با کف اتاق در میان فریادهایم پیچید و چیزی از حرص لعنتی‌ام کم نکرد...

حرصم نمی‌خوابید! نمی‌خوابید این خشم کوفتی! چطور از من انتظار داشتند آرام باشم؟ چطور می‌توانستم وقتی حتی نمی‌دانستم کجاست، آرام بگیرم و منتظر بمانم؟

- سرورم... بانو رو پیدا می‌کنیم!

بطری‌ای که خدمه برای آرام کردنم روی میز گذاشته بودند، مقابلم بود. دست دراز کردم و آن را برداشتم. نگاهم اما به سمت دیوار اتاقم کشیده شد؛ به آن چشمان نقاشی‌شده‌ای که مدت‌ها بود تنها تصویر قابل لمس من از او بودند. قدم برداشتم و مقابل بوم ایستادم. بغضی که راه گلویم را بسته بود، صدایم را گرفته‌تر کرد و لب زدم:

- پس کی، اردلان؟ هان؟... پس کی؟ حسش نمی‌کنم... تا الان باید یه کمی از قدرتش رو حس می‌کردم، اما... هیچ‌چیه! هیچی! سال بعد هجده سالش می‌شه و من هنوز توی این برزخم...

نگاهم از آن دو گوی مشکی جدا نمی‌شد. انگار تمام وجودم در همان چشم‌ها خلاصه شده بود و من، هر بار که به آن‌ها خیره می‌شدم، بیشتر از قبل در حسرت دیدن صاحبشان فرو می‌رفتم.

اردلان با احتیاط، طوری که مبادا بیشتر از این آشفته‌ام کند، جواب داد:

- سرورم، شاید بعد از پیدا کردن قدرتشون بتونید ایشون رو حس کنید... نگران نباشید قربان. زاده‌ی خاکی نبوده که نتونه جفتش رو پیدا کنه.

زیر لب، همچنان خیره به آن چشم‌ها، زمزمه کردم:

- امیدوارم اردلان... امیدوارم...

بطری را بالا بردم تا محتویاتش را یک‌نفس سر بکشم که ناگهان تصویر محوی در ذهنم جان گرفت. صدای او بود... همان صدای آشنایی که بارها در خواب شنیده بودم. یادم آمد که می‌گفت از آدم‌هایی که در عالم مستی فرو می روند و مواد می‌کشند، متنفر است!

دستم در نیمه‌ی راه خشک شد.

چند لحظه به بطری میان انگشتانم خیره ماندم. حتی تصورِ اینکه روزی در مقابل چشمان او چنین کاری انجام بدهم، حالم را به هم می‌زد. دستم را پایین آوردم و در کسری از ثانیه، بطری را با تمام خشمم به آن سوی اتاق پرت کردم. صدای شکستن شیشه‌ها در فضا پیچید و تکه‌هایش روی زمین پخش شدند.

بی‌اعتنا به آن‌ها، دوباره رو به دیوار کردم. دستم را بالا بردم و پشت آن را به آرامی، درست از کنار چشم نقاشی‌شده‌اش تا روی گونه‌اش‌ کشیدم؛ درست مثل نوازش کردن صورتی که سال‌ها بود آرزوی لمسش را داشتم.