دو ساعتی گذشته بود که بابا به خانه بازگشت. از جایم برخاستم و سلام دادم. او هم با چهره‌ای درهم پاسخم را داد و با باز‌کردن در آلومینیومی با شیشه‌های رنگی، وارد شد. آن هفته مدرسه دانیال شیفت عصر بود، پس برای آن‌که مزاحم بابا و مامان نباشم و اندکی تنها باشند، دوباره سر جایم نشستم. می‌دانستم که عماد قدرت راه رفتن روی تک‌تک سلول‌های عصبی هر فردی را دارد و در آن لحظه، مامان بهترین گزینه برای آرام کردن بابا بود.
دقایقی بعد مامان صدایم کرد تا برایشان چای بریزم و من هم با بستن کتاب وارد خانه شدم.
- امیدوارم این دفعه خریتی نکنه... بازم من ضامنش شدم، اگه بازم کاری کنه، دیگه آبرو و اعتبار نمی‌مونه برام!
- خدا از بزرگی کمت نکنه. به زیبا می‌گم باهاش حرف بزنه، اصلاً شاید خودمم یه توک پا رفتم خونه‌شون... آره، اینجوری بهتره. میرم دوتایی باهاش حرف می‌زنیم، ببینیم آخه دردش چیه این بچه؟!
و با نگاهی به من پرسید:
- میای بریم دیبا؟ بالاخره تو هم جای خواهرشی، شاید زبونش‌و بلد باشی.
نه از عماد خوشم می‌آمد و نه حوصله سروکله زدن با او را داشتم. منتظر بودم با اتمام حرف مامان، بهانه درس را بیاورم که بابا زودتر گفت:
- لازم نکرده! دیبا هم بیاد اونجا خاله‌بازی‌تون می‌گیره و موندگار می‌شید. این بچه بمونه خونه هم به درسش برسه، هم یه لقمه شام بذاره. از نهار امروزمون که چیزی نفهمیدیم.
راضی از حمایت همیشگی‌اش، با لحنی مظلوم گفتم:
- برات غذا گرم کنم باباجون؟
سری بالا انداخت و با سر کشیدن استکان چای و برداشتن کتش بلند شد:
- نه بابا جان! امروز که به خاطر این پسره از کار و زندگی افتادیم، برم تا شب نشده دو ساعت کرکره مغازه رو بدم بالا، بلکه قفلی از کار مسلمونی باز شد. الانم فقط اومدم خیال مادرت‌و راحت کنم.
با رفتن بابا، مامان هم از جا پرید و چادرش را از روی جالباسی چنگ زد.
- دیبا! مامان یه چی سر هم کن برای شام، بابات امشب گشنه‌شه زودتر میاد. منم زود میام، اگه دیر شد، تو شام بابات‌و بده.
و منتظر پاسخی از جانب من نماند و رفت. به لنگه در تکیه دادم و رفتنش را تماشا کردم. در دل از خدا گله داشتم که چرا این وصله ناجور را در دامان فامیل انداخته بود. عماد سرش درد می‌کرد برای درست کردن شر و دعوا!
مامان برای شام نیامد. شام بابا را دادم و او با غرغر از نیامدن مامان، مقابل تلویزیون دراز کشید. دانیال هم که از وقتی از مدرسه بازگشت و فهمید مامان نیست، به کوچه رفته و تنهایم گذاشته بود؛ وقتی هم که به خانه برگشت، با گفتن «گشنه‌م نیست» کنار پدر ولو شد.
خود را با شستن ظرف‌ها و جمع کردن آشپزخانه مشغول کردم. برای پدر و برادر نوجوانم چای ریختم و با برداشتن کتابم، گوشه‌ای مشغول درس شدم. دیروقت بود و بابا و دانیال در چرت بودند که مامان آمد. چهره‌اش دمغ و چشمانش سرخ بودند. بی‌حرف و کلامی به سوی اتاق راه گرفت و در پاسخ من که گفتم:
- چقدر دیر کردی مامان!
پاسخ داد:
- با عماد اومدم.
و در اتاق را پشت سرش بست. دقایقی بعد بابا چشم باز کرد و سراغ مامان را گرفت. شانه بالا انداختم و گفتم:
- توی اتاقه.
- کی اومد؟
- نیم ساعتی میشه.
- شام خورد؟
- نه.
بابا از رفتار بی‌سابقه مامان هشیار شد و از جا برخاست. در حین رفتن به سوی اتاق گفت:
- من میرم بخوابم، تو هم داداشت‌و بیدار کن بره اتاقش.
و منتظر شنیدن پاسخی از جانب من نشد و رفت.
فردای آن شب، روز عجیب‌تری بود. بابا و مامان هر دو بی‌حوصله و با چشمانی پف‌کرده که خبر از بی‌خوابی شب قبل می‌داد، سر سفره نشستند. برخلاف همیشه کلامی ردوبدل نشد و صبحانه در سکوت خورده شد. بعد هم هر کدام به سراغ کار و برنامه خود رفتیم. مانند همیشه وسایل سفره را در آشپزخانه گذاشتم و با برداشتن کیفم، از مامان رعنا که هنوز خیره سفره خالی مقابلش بود خداحافظی کردم. جوابی نشنیدم اما با رفتار بی‌سابقه آن‌روز مادرم، انتظارش را داشتم.
تمام وقت در مدرسه فکرم مشغول دل‌مشغولی مامان بود اما او چیزی بروز نداده بود و نمی‌دانستم باید چه کنم؟ در خانه خاله چه گفته بودند که او را به‌هم ریخته بود. تصمیم داشتم اگر تا شب مامان به حرف نیامد، خودم پیش‌قدم شوم و بپرسم.
بعد از مدرسه سریع به سمت خانه رفتم تا شاید راز مامان را کشف کنم اما هنوز چند قدمی تا کوچه فاصله داشتم که خاله را همراه بابا هراسان و در حال خروج از کوچه‌مان دیدم. آنقدر عجله داشتند که حتی متوجه‌ام نشدند. دل‌آشوبه همیشگی به سراغم آمد و شستم خبردار شد که باز هم قصه عماد است و بس. خود را به خانه رساندم و مامان را دیدم که در حیاط و روی تخت نشسته و دست به سرش گرفته است. با هول و نگرانی جلو رفتم و پرسیدم:
- چی شده مامان؟ بابا و خاله باز کجا رفتن؟
مامان سر بلند کرد و با چشمانی سرخ و خیس خیره‌ام شد. می‌دانستم خودش هم از دردسرهای خواهرزاده عزیز اما کله‌شقش خجالت می‌کشد! آهی کشید و نالید:
- طبق معمول، کلانتری!
هینی کشیدم و دست روی دهان گذاشتم.
- بازم؟!... مگه همین دیروز تعهد نداد؟ مگه بابام ضامنش نشد؟
مامان تنها سری تکان داد و در سکوت به در حیاط خیره شد. ادامه دادم:
- این بار چی‌کار کرده؟
مامان با نگاهی خجل و غمگین زمزمه کرد:
- به یکی چاقو زده... تو دعوا...
با جیغی خفیف، بی‌اراده قدمی به عقب برداشتم. دستانم را روی دهانم گذاشتم و میان کوبش‌های بی‌امان قلبم اندیشیدم:
«پسره انگار زده به سیم آخر!»
اما زمزمه کردم:
- طرف زنده‌س؟
با تکان سر پاسخ مثبت داد و من نفسی گرفتم. پس از دقایقی که در شوک گذشت، به آرامی گفتم:
- چرا نمی‌ذارید دو شب تو بازداشت بمونه؟ چرا انقدر لوسش می‌کنید مامان؟ این آدم مشکل داره، چرا نمی‌خواید قبول کنید؟ نیاز به درمان داره!
با غم نگاهم کرد و به آرامی گفت:
- جگرگوشه خواهرمه! اونم مثل خواهر و برادرش برام عزیزه. تو خودت دلت میاد آواره دادگاه و زندان بشه؟