مدیرعامل بزرگ‌ترین شرکت کشور، در خانهٔ شخصی‌اش کشته شده بود.
خبر در ساعت هفت صبح منتشر شد؛ درست زمانی که کارمندان شرکت برای شروع روز کاری به ساختمان مرکزی آن می‌رسیدند. چند ساعت بعد، ارزش سهام شرکت سقوط کرد و رسانه‌ها از احتمال بحران اقتصادی سخن گفتند.
بااین‌حال، بحران اقتصادی چیزی نبود که توجه نیکلاس هیل را به خود جلب کرده باشد.
او پشت میز کوچک دفتر حقوقی‌اش نشسته بود، پرونده‌ای نیمه‌تمام مقابلش قرار داشت و صفحهٔ نمایشگر رایانه‌اش تصویری از صحنهٔ نخستین قتل را نشان می‌داد. کنار آن، تصویر تازه‌ای از خانهٔ مدیرعامل دیده می‌شد؛ تصویری که یکی از خبرگزاری‌ها منتشر کرده بود.
نیکلاس بار دیگر هر دو تصویر را بررسی کرد.
بعد به گزارش‌های خبری برگشت.
دو مرد از دو دنیای متفاوت. یکی سیاستمداری که در مرکز تصمیم‌گیری‌های شهر قرار داشت و دیگری تاجری که نامش با ثروت و قدرت گره خورده بود.
هیچ ارتباط آشکاری میان آن‌ها وجود نداشت.
دست‌کم، هیچ ارتباطی که رسانه‌ها از آن خبر داشته باشند.
اما نیکلاس از صبح همان روز احساس می‌کرد چیزی در این پرونده درست نیست.
او کارآگاه نبود. نه در پلیس دوستی داشت و نه به اسناد محرمانه دسترسی پیدا کرده بود. علاقه‌اش به پرونده از همان چیزهایی شروع شده بود که در دسترس همه قرار داشتند: گزارش‌های خبری، اظهارنظرهای رسمی و تصاویر محدودی که رسانه‌ها منتشر می‌کردند.
شاید برای یک وکیل جوان که بیشتر وقتش را صرف پرونده‌های کوچک و اختلافات حقوقی روزمره می‌کرد، این ماجرا راهی برای فرار از یکنواختی کار بود.
اما نیکلاس خودش هم می‌دانست که موضوع فقط کنجکاوی نیست.
او از کنار هم قرار گرفتن جزئیات لذت می‌برد؛ از پیدا کردن تناقض‌ها، از پرسیدن سؤال‌هایی که دیگران بی‌اهمیت می‌شمردند و از لحظه‌ای که یک فرضیهٔ ظاهراً بی‌معنا، ناگهان شکل روشنی به خود می‌گرفت.
و حالا دو قتل وجود داشت که نمی‌توانستند از ذهنش بیرون بروند