در هر دو پرونده، مقتول در مکانی شخصی پیدا شده بود. در هیچ‌کدام نشانهٔ روشنی از ورود اجباری وجود نداشت. پلیس دربارهٔ جزئیات صحنهٔ جرم اطلاعات زیادی منتشر نکرده بود، اما گزارش‌های پراکنده به نکته‌ای اشاره می‌کردند که نیکلاس را بیشتر از هر چیز دیگری کنجکاو کرده بود.
وضعیت اجساد، به گفتهٔ منابع غیررسمی، شباهت قابل‌توجهی به یکدیگر داشت.
او نمی‌توانست مطمئن باشد این شباهت واقعی است یا حاصل شایعاتی که در فضای مجازی گسترش یافته بودند. بااین‌حال، همین احتمال کافی بود تا از خودش بپرسد چرا قاتلی که می‌توانست دو نفر کاملاً متفاوت را هدف قرار دهد، ظاهراً از یک الگوی ثابت پیروی می‌کرد.
اگر انگیزه سیاسی بود، چرا مدیرعامل؟
اگر انگیزه مالی بود، چرا شهردار؟
و اگر هیچ ارتباطی میان آن دو وجود نداشت، چرا شیوهٔ قتلشان این‌قدر شبیه توصیف می‌شد؟
نیکلاس خودکارش را میان انگشتانش چرخاند و زیر لب گفت:
«تو دنبال آدم‌ها نیستی. دنبال چیزی هستی که این آدم‌ها بهش وصلن.»
جمله در اتاق خالی گم شد.
او هنوز نمی‌دانست منظورش دقیقاً چیست.
فقط می‌دانست که قاتل، اگر یک نفر پشت هر دو جنایت بود، باید دلیلی برای انتخاب این دو مرد داشته باشد. دلیلی که احتمالاً هیچ‌کدام از گزارش‌های خبری به آن نزدیک هم نشده بودند.همان شب، پیش از ترک دفتر، تمام یادداشت‌هایش را در پوشه‌ای ذخیره کرد. نام دو قربانی را بالای صفحه نوشت و زیر آن، یک سؤال بزرگ قرار داد:
وجه اشتراک واقعی آن‌ها چیست؟
پاسخی نداشت.
اما تصمیم گرفته بود منتظر بماند.
سه روز بعد، ساعت شش و بیست‌ودو دقیقهٔ صبح، تلفن نیکلاس زنگ خورد.
او هنوز در خواب بود و نور کم‌رنگ صبح از میان پرده‌ها به اتاق می‌تابید. برای چند ثانیه، صدای زنگ را بخشی از رؤیایش تصور کرد؛ تا اینکه تلفن برای بار سوم لرزید.
با چشمانی نیمه‌باز پاسخ داد.
«بله؟»
صدای مردی از آن سوی خط آمد.
«آقای نیکلاس هیل؟»
«بله، خودمم.»
«از ادارهٔ پلیس تماس می‌گیرم. لازم داریم هرچه زودتر به اینجا مراجعه کنید.»
نیکلاس به‌آرامی نشست.
«اتفاقی افتاده؟»
مرد مکث کرد. مکثی کوتاه، اما به‌اندازه‌ای طولانی که نیکلاس پیش از شنیدن پاسخ، احساس ناخوشایندی در دلش پیدا کند....