بعضی رازها آن‌قدر قدیمی‌اند که حتی تاریخ هم از به خاطر سپردنشان عاجز مانده است.
بعضی مرزها برای محافظت از جهان‌ها ساخته نشده‌اند؛ برای پنهان کردن حقیقتی ساخته شده‌اند که هیچ‌کس نباید از آن باخبر شود.
اما اگر روزی آن مرز فرو بریزد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
شاید همه‌چیز با چند مرگ آغاز شود؛ مرگ‌هایی که در ظاهر هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند.
و شاید درست در همان لحظه‌ای که انسان‌ها تصور می‌کنند با یک پروندهٔ جنایی روبه‌رو هستند، چیزی بسیار قدیمی‌تر از تصورشان در حال بیدار شدن باشد.
• • • • •
اولین قتل، شهر را برای سه روز به سکوتی سنگین فرو برد.
صبح روز دوشنبه، جسد شهردار در دفتر شخصی‌اش پیدا شد؛ مردی که کمتر از بیست‌وچهار ساعت پیش از مرگش، در مراسم افتتاح یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های شهری شرکت کرده و مقابل دوربین‌ها از آینده‌ای روشن سخن گفته بود.
خبر مرگش ظرف چند دقیقه به تمام شبکه‌های خبری رسید. تصاویرش، با همان لبخند همیشگی و دست‌هایی که برای جمعیت تکان می‌داد، بارها پخش شدند؛ این بار در کنار نوارهای قرمز و تیترهایی که از یک جنایت غیرمنتظره خبر می‌دادند.
پلیس در نخستین بیانیه‌اش از بررسی تمام احتمالات سخن گفت. اختلافات سیاسی، دشمنی‌های شخصی و حتی احتمال یک تسویه‌حساب قدیمی، هرکدام برای مدتی کوتاه به صدر گمانه‌زنی‌ها راه پیدا کردند.
اما چیزی که بیش از همه توجه مردم را جلب کرد، نه خود قتل، بلکه سکوت عجیب اطراف آن بود.
هیچ شاهدی وجود نداشت که بتواند حضور فردی مشکوک را در ساختمان تأیید کند. دوربین‌های امنیتی نیز اطلاعات قابل‌استفاده‌ای در اختیار پلیس نگذاشته بودند. هیچ‌کس مسئولیت قتل را نپذیرفت و هیچ پیامی برای توضیح انگیزهٔ جنایت منتشر نشد.
پس از چند روز، شهر به زندگی عادی بازگشت.
شهردار جدیدی موقتاً انتخاب شد، پرونده به دست گروه ویژه‌ای سپرده شد و نام مقتول به‌تدریج از صفحهٔ نخست روزنامه‌ها کنار رفت.
مردم فراموش کردند.
اما سه هفته بعد، وقتی دومین جسد پیدا شد، هیچ‌کس دیگر نتوانست قتل نخست را یک اتفاق جداگانه بداند.