اشتراکیماهلی

بی‌حال ایستادم و با قدم‌هایی که حرص را نشان می‌داد، پا کوبان، همچون بچه‌ها، به سمت لباس‌هایم رفتم.

مانتوی سیاهم را به تن کردم و شال سیاهم را بی‌اعصاب، دور گردنم پیچاندم.

جلوی آینه رفتم تا از پنهان شدن تمام موهایم در زیر شال مطمئن شوم.

صورتم بیش از اندازه لاغر شده بود و زیر چشمانم گود رفته و سیاه شده بود.

دستی به صورت رنگ‌پریده‌ام کشیدم و با پاهایی که بر روی زمین کشیده می‌شد، از اتاق بیرون زدم.

با تن صدایی کم و آرام، «سلام» گفتم و خود را به دستشویی رساندم.

چند مشت آب سرد به صورتم پاشیدم، تا صورتم از آن حالت کسلی و خواب‌آلودگی خارج شود.

دستانم را، با پره‌های مانتوی سیاهم خشک کردم و وارد هال شدم.

تنها خانواده عمو، عمه و عزیز در خانه بودند.

سفره کامل پهن شده بود، اما هنوز کسی دست به غذا نزده بود.

کنار عزیز نشستم تا نگاهم به حسین برخورد نکند.

زن‌عمو زیر گوش عمو، چیزی پچ می‌زد و می‌دیدم دستان عمو روی پاهایش مشت شده‌اند.

صورت عامر هم به مانند لبو سرخ‌ِسرخ شده بود.

عاطفه اما؛ همانند همیشه بی‌توجه به اتفاقات اطرافش، با غذای داخل بشقابش سرگرم بود.

در میان خانواده‌‌ی پنج‌نفره‌ی عمو، تنها کسی که صورت خندانی داشت و سرش به گوشی‌اش گرم بود، علی بود!

پوف‌کشان، دست از کنکاش صورت بقیه برداشتم و خودم را، مشغول بازی دادن به دانه‌های برنج بشقابم کردم.

با سؤال عمه، دستم متوقف شد و مردمک‌های کنجکاوم را بالا کشیدم.

به‌قلم: #مـٰاهلـی

کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️

🦋

🕯🦋

🦋🕯🦋

🕯🦋🕯🦋

🦋🕯🦋🕯🦋

🕯🦋🕯🦋

🦋🕯🦋

🕯🦋

🦋

#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق

#پـٰارت‌‌21

-«راستی کیمیا، داداشت آقا کاوه چرا امروز نیومد؟»

زن‌عمو با پایین فرستادن غذای در گلویش، جواب عمه را داد.

+«به من گفت کار دارم نمیتونم بیام!

ول‌کن جوونای امروزی رو مرجان. اصلا نمیشه از کارشون سر در بیاری.»

در دل، «خداروشکر»ی گفتم.

هیچ از کاوه و آن نگاه زیادی بی‌پروایش خوشم نمی‌آمد.

چند قاشقی بیشتر غذا نخوردم و بعد با حس حالت تهوعی که گریبان‌گیرم شده بود، تشکری کردم و از پای سفره بلند شدم.

با اجازه‌ای به جمع گفتم و خودم را، به مأمن این روزهایم رساندم.

وارد اتاق که شدم، دم عمیقی از هوای مرطوب و خوش‌بویش گرفتم.

اینجا تنها قسمتی از خانه بود که، حضور مامان و بابا را پر رنگ‌تر حس‌ می‌کردم.

هنوز بوی عطر مامان و بابا، در فضای اتاق جریان داشت و باعث آرامش روح و قلبم می‌شد...

***

زانوهایم را، در سینه جمع کرده بودم و با دستانم، حصاری به دورشان کشیده بودم.

گویی زانوهایم، کودک‌هایی تنها بودند که به آغوش من، از شر بدی‌های دنیای فانی، پناه آورده‌اند.