ـ ببخشید من زودتر خودمو معرفی نکردم! آخه اصلاً فکر نمیکردم کسی هم تو این دنیا وجود داشته باشه تنها همبازی دوران کودکیش رو از یاد برده باشه!
لحظهای طول کشید تا اینکه مهرداد چرخی نامطمئن سمت نگار زد. نگاهش با دقت صورت آشنای او را میکاوید! پس از مکثی لبهایش از هم باز شد و با لحنی که به بهت و حیرت نشسته بود، پرسید:
ـ خودتی نگار؟!!
نگار با همان نگاه آزرده و حرکت سر تأیید کرد. مهرداد بیش از این نایستاد. با سرعت به طرف او گام برداشت و مقابلش ایستاد. با لبخندی که آمیختهای از شرم و شادی غیر منتظره بود، گفت:
ـ باورم نمیشه بعد از این همه سال میبینمت! چرا زودتر خودتو معرفی نکردی؟
نگار با سری زیر گرفته و چهرهای گرفته جواب داد:
ـ میخواستم ببینم خودت میتونی منو بشناسی یا نه!
در این هنگام سایرین که متوجه حضور مهرداد شده بودند دورشان حلقه زدند. ستار دست روی شانهی مهرداد نهاد و گفت:
ـ عمو جون! تو ویلا بودی و افتخار ندادی بیای ما رو ببینی؟
مهرداد که همیشه از شلوغی کلافه میشد لبخند زورکی بر لب نشاند و جواب داد:
ـ اختیار دارید. من از مهمونی امشب کاملاً بیخبر بودم وگرنه حتماً خدمت میرسیدم.
شاهرخ به طرفداری از پسرش گفت:
ـ مهرداد خیلی دیر اومد خونه و کسی هم بهش خبر نداد مهمونا شما هستید!
سهند با صدایی بلند و لحنی پرانرژی گفت:
ـ به افتخار آقا مهرداد که مثل ماه تابان نمایان شد و همه جا رو روشن کرد!
صدای کف زدن برخاست و مهرداد به سهند چشم غره رفت. نگاه نگار بیاختیار به سوی شاهرخ کشیده شد. آنقدر خاص و پرمهر به دومین پسرش مینگریست گویی فرزند دیگری غیر از او نداشت!... با صدای مادرش به خود آمد:
ـ نگار جان بشین تو ماشین.
نگار پشت سر نیما توی ماشین نشست و همانطور که برای شهرزاد دست تکان میداد نگاهش بیاختیار به مهرداد افتاد که خم شده بود و صدف دریایی زیبایی را که بر زمین ساحلی ویلا افتاده بود، برمیداشت. خیلی دوست داشت بداند در ذهنش چه در مورد او میگذشت!.... همان لحظه سر مهرداد بالا آمد و نگاهش در نگاه گرم و پرمهر نگار رها شد! دلش میخواست صدف را تقدیم او کند اما مطمئناً در مقابل چشم آن همه آدم صورت خوشی نداشت! همانطور که روی پاهایش نشسته صدف را توی دست نگه داشته بود بیاختیار به روی او لبخند زد!... نگار هم لبخند شرمگینی بر لب نشاند و در دل گفت: «کاش اون صدف که تو دستته مال من بود!...» ماشین پدرش به حرکت درآمد در حالیکه نگاه او هنوز از مهرداد برداشته نشده قلبش در آن ویلا جا مانده بود!...