زمانی که به ویلای عمو ناصر رسیدند برای اولین بار در طول زندگی بیست و چهار سالهاش احساس میکرد حال دلش دگرگون شده!...
فصل 2
یک هفته از بازگشت نگار و خانوادهاش به تهران میگذشت و همه دنبال برنامههای عادی زندگیاشان رفته بودند غیر از نگار که دیگر مانند گذشته ذهن آرامی نداشت!... از آن روز که به خانهی شاهرخ رفته بودند و مهرداد را دیده بود زندگیاش دگرگون شده بود و دل توی دلش نبود دوباره ببیندش اما نمیدانست چطور و به چه بهانهای! کلافه دستی بر موهایش کشید و کتاب به دست آشپزخانه آمد. هما در حال ریز کردن پیاز توی قابلمه بود که دخترش را کنار خود دید. لبخندی زد و پرسید:
ـ چیه؟ حوصلهت از درس خوندن سر رفت؟
نگار با سر تأیید کرد. هما فرصت صحبت با دخترش را از دست نداد و زمزمهوار گفت:
ـ چقدر این زن قشنگه! با اینکه سن و سالی ازش گذشته هنوزم مثل جوونیاش میدرخشه!
نگار با کنجکاوی پرسید:
ـ کی؟
ـ مهسیما رو میگم. مادر شاهرخ!
نگار روی یک صندلی پشت اپن نشست و پرسید:
ـ شنیدم زن دوم عمو شاهرخم خیلی خوشگل و ناز بوده. درسته؟
هما سری به علامت تأیید تکان داد و جواب داد:
ـ بیتا واقعاً زیبا بود! پا تو هر مجلسی میذاشت نگاهها روش خیره میموند! رفتار گرم و دلنشینی هم داشت و اصلاً خودشو نمیگرفت. اون روز که مهردادو تو ویلا دیدم یه لحظه انگار بیتا جلوی چشمام اومد! خیلی شبیه مادر مرحومشه.
نگاه نگار رنگ ترحم گرفت و پرسید:
ـ چی شد که از دنیا رفت؟
هما آه حسرتباری از سینه برکشید و جواب داد:
ـ بیماری قلبی داشت. حتی قلب پیوندی هم روش جواب نداد. بیچاره شاهرخ به هر دری زد تا زنش زنده بمونه ولی عمرش به دنیا نبود. بعد از اینکه بیتا از دنیا رفت شاهرخ دیوونه شد. مهسیما چند دفعه با گریه زنگ زد خونهمون و از بابات خواست بره خونهشون شاهرخ رو آروم کنه.
قلب نگار برای شاهرخ به درد آمد. چقدر غم در سینه داشت اما همیشه محکم بود و چیزی از درون پرغصهاش نشان نمیداد. با کنجکاوی خاصی که در صدایش نشسته بود، پرسید:
ـ مادر سهند چطور بود؟
هما ابروان رنگشدهاش را بالا برد و جواب داد:
ـ یه زن خانم! بیعیب و نقص! نجیب، با آبرو، خوشرو، مهربون!
نگار با حالتی پرسؤال به مادرش نگریست:
ـ پس چرا عمو شاهرخ طلاقش داد؟
هما در پی سکوتی معنیدار با لحنی تأسفآمیز گفت:
ـ شاهرخ عاشق بیتا شده بود! اون زمان بیتا تو شرکت شاهرخ کار میکرد و بدجوری چشمش رو گرفته بود. راحلهی بنده خدا هم از همه جا بیخبر داشت زندگیش رو میکرد و مثل چشماش به شاهرخ اعتماد داشت. همون اعتماد زیاده از حدشم کار دستش داد.