ـ حالتون خوبه آقا سهند؟
سهند دستش را به نشانه چیز مهمی نیست بالا نگه داشت و با بیخیالی خاصی توی چشمان نگار نگریست و جواب داد:
ـ من به این رفتاراش عادت دارم نگار خانم!
زمانی که سهند طبقهی پایین برمیگشت نگار با خود فکر کرد چقدر دو برادر با هم تفاوت دارند!... یکی آنقدر درونگرا و دیگری تا این حد برونگرا! زمان به سرعت سپری میشد و از مهرداد خبری نبود. گویی قصد نداشت برای دیدنشان بیاید و کسی هم اشارهای به این موضوع نمیکرد. نگار از این رفتار بیادبانه خوشش نیامده بود اما سعی داشت موضوع را برای خود بیاهمیت جلوه دهد. پس از صرف شام، همه توی حیاط جمع شده در حال خداحافظی بودند که نگار صدایی آشنا از پشت سر شنید:
ـ ببخشید!
با جاخوردگی برگشت و نگاهش به مهرداد افتاد که با آن قد بلند و چهرهی آرام اما جدی رو به رویش ایستاده بود. لبخند کمرنگی بر لبش نقش بست و پرسید:
ـ با من کاری داشتید؟...
مهرداد کمی جلوتر آمد. چنگی به موهایش زد و با کلافگی گفت:
ـ من هر چقدر فکر کردم نتونستم شما رو به خاطر بیارم!
نگار تا چند ثانیه بدون پلک زدن به او نگاه میکرد. در واقع به هیچ وجه تصور نمیکرد از آن موقع که در کنجکاوی رهایش کرده بود تا به آن لحظه در پی کشف هویت او بوده! همان لحظه خواست خودش را معرفی کند تا ذهن درگیر او را نجات دهد اما خیلی زود پشیمان شد و برای اینکه تلافی عدم حضور او در میهمانی را درآورده باشد ذهنش را بیشتر بازی داد و گفت:
ـ بازم تلاش کنید... مطمئنم میتونید...
مهرداد که انتظار شنیدن چنین جوابی نداشت در سکوتی پرحرف تماشایش کرد!... به نظر میرسید دختر میهمان قصد آزارش را داشت! حالا به چه دلیل؟... خودش میدانست! نگاهش را به کف زمین دوخت و جواب داد:
ـ به اندازهی کافی تلاش کردم...
نگار میدانست مهرداد در ارتباط با خانمها راحت نیست اما هنوز هم قصد نداشت خود را به او بشناساند! بیآنکه نگاهش کند با بیاعتنایی خاصی که در چهرهاش نمایان بود، جواب داد:
ـ هیچ وقت دست از تلاش برندارید....
پوزخندی بر لب مهرداد نقش بست. سرش را بالا برد و مستقیم در چشمان او نگریست:
ـ جملهی طلایی بود!
با انگشت به شقیقهاش اشاره کرد و همانطور که عقب عقب میرفت با صدای بلند و لحنی کنایهآمیز گفت:
ـ این نصیحتتون همیشه یادم میمونه!
نگار متوجه شد زیادهروی کرده. بهتر دید تا اوضاع بدتر از این نشده خودش را معرفی کند اما قلبش تیر میکشید و کلمات از ذهنش فرار کرده بودند!... مهرداد پشت به او سمت ویلا قدم برمیداشت که شتابان پشت سر او قدم برداشت و با صدای بلند و لحنی که بیاختیار به آزردگی نشسته بود، گفت: