سهند سرش را به سوی نگار چرخاند و چهرهای مظلومانه به خود گرفت:
ـ نگار خانم میبینید خواهر کوچیکم چطوری باهام حرف میزنه؟ من دوسش دارم ولی اون همهش منتظر بهونهست تا با من دعوا کنه!
نگار خندهاش گرفته بود. شهرزاد دست نگار را گرفت و شکایت سهند را به او برد:
ـ نگار دروغ میگه. حرفاشو باور نکن. نمیدونی چقدر اذیتم میکنه! خوش به حالت داداش بزرگ نداری.
سهند وقتی نگار و شهرزاد را در حال گفتگو دید پاورچین پاورچین نزدیکشان شد و در یک چشم بر هم زدن عروسک را از دست شهرزاد قاپید و از اتاق فرار کرد. شهرزاد دست از حرف زدن برداشت و پا بر زمین کوبید:
ـ سهند! عروسکمو بده!
به دنبال سهند از اتاق بیرون دوید. نگار هم پشت سر شهرزاد از اتاق بیرون آمد. سهند با شیطنت پشت کاناپه دوید که شهرزاد با حرص دمپایی را از پا درآورد و سمت او پرتاب کرد. سهند جاخالی داد و دمپایی کنار پایش روی زمین افتاد. شهرزاد سر چرخاند و با لحنی تند و کلافه گفت:
ـ نگار! بگو عروسکمو بده.
نگار جلوتر آمد و پادرمیانی کرد:
ـ آقا سهند خواهش میکنم عروسک خواهرتون رو بدین.
سهند ابروانش را بالا برد و با نگرانی تصنعی گفت:
ـ نگار خانم خواهش میکنم اینو ازم نخواین! این دختر امروز فردا باید شوهر کنه. درست نیست با عروسک بخوابه. من به عنوان برادر بزرگش وظیفه دارم این عروسکو ازش دور کنم.
نگار آرام و مهربان پلک زد و با لحنی بینهایت زیبا و لطیف گفت:
ـ بهش بدین... میدونم طاقت دیدن ناراحتی خواهرتون رو ندارین...
سهند چند ثانیه در سکوتی معنادار به نگار نگریست و بعد تحت تأثیر کلام او با احتیاط جلوتر آمد. عروسک را دست شهرزاد داد که فقط داشت مراعات حضور نگار را میکرد و با لحنی که احترام خاصی به همراه داشت، گفت:
ـ فقط به خاطر شما نگار خانم!
نگار تشکر کرد. سهند داشت از کنار شهرزاد رد میشد که ناگهان شهرزاد پایش را محکم لگد گرفت و صدای نالهی سهند به هوا برخاست. نگار با خنده و نگرانی چند قدم جلوتر آمد و پرسید:
ـ چی شد؟!!
سهند با اخم و صدای بلند رو به شهرزاد که با دلی خنکشده جلوی در اتاق ایستاده بود و نگاهش میکرد، گفت:
ـ همین فردا کلاس تکواندو ثبت نامت میکنم! پا واسه من نمونده انقدر لگدش کردی!
شهرزاد شکلکی برای سهند درآورد و عروسک به بغل درون اتاقش رفت و در را بست. حالا فقط نگار مانده بود و سهند! نگار با نگاهی به سهند که خم شده بود و پایش را میمالید، پرسید: