هما میان گفتگویشان آمد و گفت:
ـ کار خوبی کردین شاهرخ خان. زندگی تو غربت خیلی سخته.
شاهرخ جواب داد:
ـ مخصوصاً برای مهرداد که وابستگیش به مادرش زیاد بود و رفتن به اونجا هیچ تأثیری روی بهبود حالش نداشت!
با آمدن نام مهرداد بیاختیار لرزهای شیرین بر اندام نگار افتاد و خاطرات زیبای کودکی در ذهنش تداعی شد! ستار پرسید:
ـ الآن مهرداد جان کجاست؟
شاهرخ با لبخندی پهن جواب داد:
ـ با ما اومده شمال. میدونم الآن یه گوشهی دنج برای خودش پیدا کرده داره از تنهاییش لذت میبره. بچههای شماکجاان؟ نکنه زن و شوهری اومدین مسافرت؟
کلام آخر شاهرخ که با طنز ادا شد همه را به خنده واداشت. ستار جواب داد:
ـ منم با بچههام اومدم.
شاهرخ پرسید:
ـ دخترتونو عروس نکردین؟
هما جواب داد:
ـ نه شاهرخ خان. فعلاً داره درس میخونه.
شاهرخ با لحنی شوخ گفت:
ـ زودتر دست بجنبونید. جوونا هر چقدر زودتر ازدواج کنن بهتره.
هر دو کلام او را تأیید کردند. نگار بیش از این تعلل را جایز ندید. دست نیما را گرفت که مرتب از او میپرسید: «اون آقائه کیه؟» و به آنها ملحق شدند. همان لحظه سر شاهرخ بالا آمد و نگاهش به دختر جوان زیبایی افتاد که دست پسربچهای را در دست داشت. لبخند صورتش را پوشاند و پرسید:
ـ نگار و نیما؟...
هر دو با لبخند و حرکت سر تأیید کردند. شاهرخ دستی بر موهای خیس نیما کشید و گفت:
ـ چقدر بزرگ شدی عمو!
نیما با خجالت و لبخند سرش را عقب کشید و شاهرخ با نگاهی تحسینآمیز به نگار گفت:
ـ خانومی واسه خودت شدی نگار خانم!
نگار با لبخند تشکر کرد و با دقت به شاهرخ مرد پرحاشیهی فامیل نگریست. چهرهای مغرور و پرابهت اما صدایی بینهایت آرام و دلنشین داشت که با چهرهاش در تضاد بود. شاهرخ به ثروت و دارایی در فامیل معروف بود. او سه فرزند داشت. یک پسر از همسر اول به نام سهند که اکنون بیست و نه سال داشت و یک پسر و یک دختر به نام مهرداد و شهرزاد از همسر دوم که حالا بیست و شش و بیست و دو سال سن داشتند. شاهرخ همسر دومش را که در زیبایی زبانزد خاص و عام بود عاشقانه دوست داشت اما عمر همسر محبوبش به دنیا نبود و در اوج جوانی دنیا را وداع گفت و او را با دو فرزند بیمادر بر جا نهاد. شاهرخ پس از این اتفاق ناگوار مدتی را همراه مادر و فرزندانش در آلمان گذرانید اما حالا برگشته بود و به نظر میرسید حال بهتری داشت.
شاهرخ که با دیدن خانوادهی پسرعمویش حسابی سر ذوق آمده بود، گفت: