← عطر

قسمت 1

اشتراکیراضیه نعمتی

به نام خدا

رمان عطر

نویسنده‌‌: راضیه نعمتی

فصل 1

نگار روی کاناپه نشسته بود و به صندوقچه چوبی زیبایی که صبح همان روز از بازار خریده بود نگاه می‌‌کرد. چقدر قشنگ ساخته شده بود! وقتی درش را باز می‌‌کرد بوی خوبی از آن به مشام می‌‌رسید و حالش را عوض می‌‌کرد. با صدای پدرش نگاهش از صندوقچه به روی او آمد:

ـ بچه‌‌ها دیگه وقتشه برگردیم تهران.

جاخورده پرسید:

ـ مگه قرار نبود چند روز دیگه بمونیم؟

نیما برادر کوچکش پاهایش را بر زمین کوبید و گفت:

ـ من نمیام! خیلی زوده!

ستار سعی کرد با زبانی نرم پسرش را متقاعد کند:

ـ پسرم ویلا امانت عموته. نمی‌‌شه بیشتر موند.

هما هم با نگاهی جدی به فرزندان ناراضی‌‌اش گفت:

ـ بچه‌‌ها پدرتون راست می‌‌گه. به اندازه‌‌ی کافی اینجا موندیم.

نگار با اینکه هنوز ناراضی بود اما سکوت کرد. با صدای پرانرژی پدرش به خود آمد:

ـ چطوره قبل از اینکه برگردیم تهران برای آخرین بار دریا رو ببینیم؟

همه موافقت کردند و آماده‌‌ی رفتن شدند. اواسط ظهر بود و دریا زیر اشعه‌‌های طلایی رنگ نور خورشید تلألو خیره‌‌کننده‌‌ای داشت. نگار دستش را سایبان پیشانی کرده بود و به پدر و مادرش می‌‌نگریست که عاشقانه در امتداد ساحل قدم می‌‌زدند. در دل خوشبختی‌‌اشان را ستود و آرزو کرد به زودی با فردی که دوستش داشت آشنا شده، عشق، این موهبت الهی را که نصیب هر کسی نمی‌‌شد، تجربه کند... با صدای نیما به خود آمد:

ـ آبجی! ازم عکس می‌‌گیری؟

ابروانش را بالا برد و با مهربانی جواب داد:

ـ بله که می‌‌گیرم!

آیکن دوربین را توی گوشی لمس کرد و از نیما که با شوق خود را میان امواج آرام و گوش‌‌نواز دریا انداخته بود، چند عکس قشنگ گرفت و با صدای بلند گفت:

ـ بیا عکسای خوشگلتو ببین. عین یه تیکه ماه افتادی.

نیما با ذوق از آب درآمد و گوشی را گرفت و در همان حال نگاه نگار بی‌‌اختیار به مردی با قامت متوسط و هیکلی درشت افتاد که با لبخند و دستانی گشوده به سوی پدرش قدم برمی‌‌داشت. پدرش هم بهت‌‌زده به پیشواز او می‌‌رفت. به هم که رسیدند با محبتی برادرانه یکدیگر را در آغوش گرفتند. پدرش شانه‌‌های او را در دست گرفته بود و حیرت‌‌زده می‌‌گفت:

ـ شاهرخ! اصلاً باورم نمی‌‌شه می‌‌بینمت!

شاهرخ سری تکان داد و گفت:

ـ حق داری! آخرین بار تو مراسم ترحیم همسرم هم‌‌دیگه رو دیدیم.

چهره‌‌ی ستار دلسوزانه درهم رفت و گفت:

ـ خدا خانمتو بیامرزه. من چند بار اومدم سراغتو گرفتم ولی نبودی.

شاهرخ به نشانه‌‌ی تأیید سر فرود آورد و گفت:

ـ یه مدت از ایران رفته بودیم و آلمان زندگی می‌‌کردیم ولی الآن برگشتیم و خیال رفتن نداریم.