ـ نه! اینطوری نمیشه. امشب باید تشریف بیارین ویلای من تا بلکه اونجا یه کمی از دلتنگی درآم.
نگار با نگاه از پدرش خواست دعوتش را قبول کند اما پدرش جواب داد:
ـ منو ببخش شاهرخ جان ولی ما نمیتونیم بیشتر از این اینجا بمونیم. امروز قصد برگشت داشتیم.
شاهرخ با لحنی شوخ گفت:
ـ دکتر جان با ما به از این باش که با خلق جهانی.
لبخند قشنگی بر لب نگار نقش بست. پدرش پزشک بود و تقریباً کل فامیل او را آقای دکتر صدا میزدند اما شنیدن این کلمه از زبان شاهرخ انگار لطف دیگری داشت! شاهرخ ابرو درهم کشید و شکایت پسرعمو را به همسر او برد:
ـ هما خانم! یعنی منِ پسر عمو بعد از این همه سال ارزش ندارم یه شب بیشتر بمونید؟
نگاه امیدوار نگار سمت مادرش کشیده شد و با جواب او قلبش به آرامش نشست.
ـ اختیار دارید شاهرخ خان. حتماً خدمت میرسیم.
شاهرخ با رضایت آدرس را تقدیمشان کرد و خداحافظی کرد و به سوی ویلای خود حرکت کرد. قلب نگار بیتاب شده بود... چقدر دوست داشت فرزندان شاهرخ را ببیند و از نزدیک شاهد تغییراتشان باشد! کاش این ثانیهها زودتر میگذشتند تا او زودتر خود را در ویلای شاهرخ میدید!... با صدای ملامتآمیز مادرش به خود آمد که خطاب به پدرش میگفت:
ـ ستار چطوری تونستی روی پسرعموتو زمین بندازی؟ بعد از این همه سال پیدا شده دعوتمون کرده ویلاش بعد تو دعوتشو رد میکنی؟ از خجالت مردم!
پدرش جواب داد:
ـ هما جان من دلم نمیخواست روشو زمین بندازم اما همین چند دقیقه پیش برادرم زنگ زد گفت زودتر برگردیم تهران چون برادر خانمشاینا دارن میان شمال و ویلا رو میخوان.
هما با نگرانی پرسید:
ـ کی حرکت میکنن؟
ـ فردا صبح.
نفس از سینهی هما آزاد شد و گفت:
ـ تا اون موقع برمیگردیم.
همه به ویلا برگشتند تا مهیای رفتن به ویلای شاهرخ شوند. نگار آرام و قرار نداشت و مضطرب بود.... بیشتر به خاطر مهرداد که همبازی دوران کودکیاش بود و دوست داشت بعد از این همه سال در نظرش دختری زیبا و برازنده جلوه کند!...
***
ساعت هشت شب بود که به ویلای زیبا و پرنور شاهرخ رسیدند. شاهرخ و مادرش مهسیما با خوشرویی جلوی در به استقبال ایستاده بودند. با دیدن میهمانان عزیزشان تمام وجودشان به شادی نشست. مهسیما مادر شاهرخ قد کوتاهی داشت و چشمان گرد عسلی پرجاذبهای که با مهربانی خاصی به آنها دوخته شده بود. نگار با اینکه حرفهای زیادی پشت سر او در فامیل شنیده بود اما هیچوقت حس بدی به او نداشت. شاهرخ با احترام همه را درون ویلا برد. هنوز روی مبلها جای نگرفته بودند که سهند پسر اول شاهرخ با چهرهای گشاده از پلهها پایین آمد. بلافاصله همه به احترام او برخاستند. سهند مقابلشان رسید و با صدای بلند و لحنی پرانرژی گفت: