قاه قاه خندید و بریده بریده گفت:
_ته بندی منظورت نماز استغاثه و نذر و نیازای لو نرفتن بود دیگه؟
خنده های نا تمامش بالاخره کنج لبم را بالا کشید و او انگار که فهمیده باشد دیوار جدیتم ترک برداشته دوباره شیطنت کرد:
_ولی کیف کردی طراحی صحنه رو؟...یخچال و دیدی آب شنگولی برات چیده بودم در انواع مختلف
تازه یاد دیوانگی هایش افتادم و دوباره اوقاتم تلخ شد:
_مردک احمق اینا چی بود گذاشته بودی تو یخچال؟
بی معطلی جواب توی آستینش را در گوشم رها کرد:
_بده خواستم صحنه سازی کنم همه چی طبیعی باشه؟
لب پایین کشیدم و همزمان مچ دستم را مقابل چشمم بالا آوردم. عقربه های ساعت ده و دوازده دقیقه را نشان می داد. دختر چه ساعتی رفت؟
اخم هایم توی هم رفت و زیر لب غر زدم:
_حالا دفعه های قبل که صحنه سازی نمی کردم کارم پیش نمی رفت؟
حالت دلخوری به لحن و کلامش داد کشدار گفت:
_خوب بابا… حالا جو نگیردت اگه شکست عشقی خوردی بری سراغشونا...حاجی خوشش نمیاد
این را گفت و باز هر هر خنده اش راه افتاد.نمی دانستم وسط این بلبشو به مسخره بازی هایش بخندم یا گریه کنم.
دستم را با درماندگی از پیشانی تا چانه کشیدم و با عجز صدا زدم:
_سر جدّت احمد وسط این دلقک بازیات حواست پرت نشه دختره بره
بعد دوباره خیره به خیابان قفل شده پرسیدم:
_نیومد؟
نوچی گفت و ادامه داد:
_نه نیومد… ولی دانیال حواست باشه ها فکر نکنی همیشه میتونی قسر در بری...نکنه سوتی ای چیزی داده
باشی...عکسی چیزی ازت نگرفته باشه!
از سر خستگی گوشه ی چشمانم را فشردم و همزمان بی رمق لب جنباندم:
_نه بابا توام حواسم بود
دیگر نگفتم تمام مدتی که دختر میان آغوشم بود دستانم را مقابل تنش و دکمه های پیراهنش نگاه داشته بودم تا راه ثبت هر عکس و تصویری را بپوشانم. احمد معطل شنیدن همین یک قلم بود تا مدت ها برایم دست بگیرد.
احمد نجوا کرد:
_ولی جدی دیر کردا نه؟
دلم شور می زد.
یک چیزی در این دختر بود که باعث دلواپسی بود و هشدار می داد باید جانب احتیاط را رعایت کنم ،اما چیز دیگری در چشمانش بود که...
صدای احمد مجال پیشروی به افکار ممنوعه را نداد:
_اگه لو رفته باشی چی...
خواستم فرضیه اش را رد کنم اما مهلت نداد:
_اصلا به فرض محال...فرض محال که محال نیست داداش من!
کنج لبم را زیر دندان گرفتم و توی فکر رفتم.
نمی دانم محض امیدواری دادن به خودم بود یا خاطر جمعی احمد که آنطور مطمئن گفتم:
_نه فکر نکنم… حداقل این دختره اونی نبود که بتونه آمار من رو دربیاره…من انقدر تو اینا بودم و بینشون لولیدم دیگه از یه بچه که رکب نمی خورم
دلم آرام نگرفت و محض آرام کردن خودم اینبار ادامه دادم:
_من مار خوردم افعی شدم… بعضی وقتا خودمم یادم میره کی ام و چی ام اصلا،،،این دختره که سهله گنده های این کارم نمیتونن بفهمن که...
احمد شتابزده میان حرفم آمد:
_ولی توام دانیال نبی که نیستی… مبادا انقدر به خودت مغرور شی یهو به خودت بیای ببینی بند و آب دادی و زحمت دو ساله ی همه امون دود شده
سعی کردم به آن فاجعه ی غیرمحال فکر نکنم...سرسری جواب دادم:
_نه حواسم هست
بعد خیره به خیابانی که از حجم ترافیکش کاسته شده بود صدا زدم:
_احمد دختره خیلی دیر کرد
بی معطلی شنیدم:
_آره...بنظرم بهتره برم داخل ساختمون یه سر و گوشی آب بدم