پیش از آنکه بتوانم مخالفت کنم صدای کوبیده شدن در ماشین را شنیدم و بعد نفس های تند احمد که توی گوشی پخش میشد:
_گوشی رو چند دقیقه نگه دار
صدای اطراف ناگهان قطع و سکوت ممتد جانشینش شد. برای لحظاتی منتظر از آن بالا به خیابان زل زده بودم. اوقاتم هر لحظه تلخ تر میشد و افکارم بیشتر و بیشتر به هم میریخت. چرا هرچه فکر می کردم اولین دیدارم با دختر را به یادم نمی آمد؟
کفری دست به پیشانی گرفتم و شقیقه هایم را فشردم.به شکل احمقانه ای منتظر بودم دخترک از ساختمان بیرون بزند، احمد دنبالش راه بیفتد و آدرس و نشانی اش رو بیان بیاورد اما حالا همه چیز به هم ریخته بود.لحظات طولانی از آن بالا به خیابان و نور متحرک ماشین ها زل زده بودم تا بالاخره صدای احمد به گوشم رسید:
_دانیال دختره نیست...رفته!
بی اختیار چرخیدم و پشت به پنجره بهتم را به زبان آوردم:
_یعنی چی که رفته؟
نفس نفس می زد انگار که می دوید:
_نمی‌دونم...تو لابی نبود...آسانسور خالی بود...پذیرش برج ام میگه ندیدیم کسی از اینجا بره...فکر کنم یه راه در رو بلد بوده
شبیه کوهنوردی که در یک قدمی قله اسیر بهمن شده وا رفتم.
گیج و سردرگم سر به دو طرف تکان دادم. خواستم لب باز کنم اما حرفی در دهانم نبود. تنها یک آه حسرت تحویل دادم و احمد به جای من حرف توی سرم را تحویل داد:
_انگار این بچه ای ام که گفتی حریف قدری بوده...خوب تونسته نقش موش رو برات بازی کنه وگرنه که اونم مار قابلیه برای خودش!
***********************************
سوژین
چیزی تا انتهای پله ها باقی نمانده بود اما نه پاهایم; نه نفس هایم و نه تپش های قلبم دیگر برای ادامه ی راه یاری ام نمی کردند. مارپیچ پله ای پیش رو مدام مقابل چشمانم می چرخید و گیج و ویجم می کرد. سرم به دوران افتاده بود.تند و تند پلک می زدم و همزمان سعی می کردم پله ها را دو تا یکی پایین بروم. دستم بند نرده ها بود و تمام سعی ام را می کردم روی این پله های آهنی که با هر قدم لرز می گرفتند تعادلم راحفظ کنم. زانوانم می لرزیدند و نفس هایم بریده بریده شده بود. دیگر گلویم هم به سوزش افتاده بود. سوزش و خس خس قفسه ی سینه رمقم را داشت می گرفت و من مدام با یادآوری اینکه چیزی تا انتهای این مارپیچ وحشت نمانده و باید دوام بیاورم پاهایم را وادار به ادامه ی راه می کردم. برای یک آن حس کردم لرزش نرده ها بیشتر شد. سر چرخاندم تا ببینم کسی دنبالم نیست که همان لحظه پایم جوری پیچ خورد که صدای قرچ استخوان قوزکم را شنیدم. هین بلندی کشیدم و همان جا بین زمین و هوا ایستادم.صورتم از درد مچاله شد و بی اختیار دست به مچ پا رساندم. میان نفس نفس های تندم دوباره دستپاچه سر چرخاندم و پشت سرم را پاییدم. تاریکی اجازه نمی داد چیزی ببینم اما حالا که ایستاده بودم نه صدای پایی به گوشم می خورد و نه دستی که بند نردها کرده بودم می لرزید...گویا کسی دیوانه تر از من روی این پله ها نبود; البته فعلاً!
دستم را روی مچ پایم بالا و پایین کردم آنقدر دردناک نبود که نتوانم به راهم ادامه دهم. تکانی به تنم دادم و پله های بعدی را محتاط تر پایین رفتم ولی هنوز دو سه پله طی نشده بود که اینبار کشیده شدن شال روی سرم مانع ام شد. کلافه سر چرخاندم و حرصی اَهی گفتم.شال بین نرده ها گیر کرده بود. خواستم به ضرب بیرونش بکشم که صدای جر خوردن پارچه توی گوشم پیچید. درمانده شده بودم. گریه ام گرفته بود. مچ پایم می سوخت و قلبم از شدت ترس می خواست بایستد.دلم میخواست فقط زودتر از این جهنم خودم را خلاص کنم.