دوباره تصویر نگاه تبدار و گونه های گل انداخته ی دختر مقابل چشمانم زنده شد. حتی نبض تپش های تند قلبش را زیر سرانگشتانم حس کردم. بی اختیار نگاه زیر انداختم و خیره به سرانگشتانی که بهم می ساییدم لب زدم:
_فقط...
حرفم را در هوا قاپید:
_فقط چی؟
مغزم از فشار افکار و حدسیات نامربوط آماس کرده بود انگار. دست به پیشانی گرفتم و خیره به تصویر مرد درون شیشه نجوا کردم:
_دختره این کاره نیست احمد
صدایش زنگ خنده گرفت:
_چه زود تشخیص دادی این کاره نیست؟ نکنه ازش...
برای آنکه اجازه ندهم چرند و پرند تازه ای تحویلم دهد میان حرفش پریدم:
_مشکوکه… در اینکه مشکوکه شکی نیست ولی…
برای چند لحظه لب زیرینم را به دندان گرفتم و افکار بهم ریخته ام را سامان دادم. همزمان پازل فکرهای کنار هم چیده را به زبان آوردم:
_اینکه خواسته بیاد تو خونه ی من عجیبه...یه چیزی سر جاش نیست...من زنای مثل این کم ندیدم...ولی این یکی رفتاراش خیلی غیر عادی بود...انگار ترسیده باشه مثلا یا اصلا قبل این...
صدای احمد لا به لای تکه های پازل جا گرفت:
_بندو که آب ندادی دانیال؟!
جدی بود؟
سؤالش را گذاشتم پای دلواپسی یک دوست و خیره به چراغ های روشن آن پایین نجوا کردم:
_من اگه میخواستم به این راحتی بند و آب بدم که الان باید یه ایل بچه میداشتم!
گفتن واژه ی بچه همانا و تلخ شدن کامم همانا...به یاد طفلی که هیچ وقت نخواست من پدرش باشم قلبم گز گز خفیفی کرد.
احمد مجال ماندن در گذشته را نداد:
_حجب و حیاتم که دادی رفت...شب جمعه ای جلوی جوون عزب این حرفه که تو می زنی مرد مؤمن...
کلافه از شیطنت های بی وقتش کشدار پرسیدم:
_نیومد؟
کلافه تر جواب داد:
_نه آقا نیومد...نیومد...مگه یه قدم دو قدمه؟...تا اینهمه طبقه رو بیاد پایین و از اون لابی درندشت بگذره طول می کشه دیگه...چته امشب؟
نمی دانستم!... و همین ندانستن مایه ی این بهم ریختگی ام بود...از هرچه معمای لاینحل بیزار بودم...باید همین امشب این گره ی کور را باز می کردم وگرنه دیوانه میشدم...اگر هویتم...
حتی تصورش هم وحشتناک بود...
پلک روی هم فشردم و سعی کردم حرف آن چشمان غریبه را برای خودم معنا کنم همزمان
فکری لب زدم:
_انگار از من متنفره ولی ...
نه...بعضی حرف ها را حتی احمد هم نباید می شنید، یک (ببین) دستپاچه گفتم و بالکل بحث را مختومه کردم:
_من قطع می کنم...چشم از اون در کوفتی برندار...من امشب باید بفهمم این دختر کیه...می ترسم زحمت دو ساله ام سر یه بی احتیاطی به باد بره
صدای احمد هم افت کرد:
_نباید راش می دادی...اگه لو رفته باشی...
هیچ نمی خواستم به این احتمال مخوف حتی فکر کنم. به سرعت پلک باز کردم و حرفش را بریدم:
_به این راحتی بازی نمی خورم خاطرت جمع!
شنیدم نفسش را توی گوشی فوت کرد. او هم شبیه خودم به حرفم شک داشت!
صدایش وسط شک و تردیدهایم به گوشم خورد:
_ولی اگه حاجی بفهمه ما چه ریسک خرکی ای کردیم دودمان جفتمون رو به باد میده.
کف دستم را به شیشه چسباندم خنکای شیشه به سرانگشتانم چسبید و التهاب تپش های قلب دختر را گرفت.بی اختیار نجوا کردم:
_حاجی عادت داره به این کارای من!
هوم کشداری گفت:
_پس حاجی ام دستش تو کاره...نمی دونستم از این ماموریتای غیرممکن بهت میده وگرنه منم بدم نمیومد بیام تو تیم شما
گفت و دوباره شبیه هندل زدن موتورگازی خراب خندید.
کنج لبم به پوزخندی بالا رفت و لب هایم جنبید:
_تا حالا تا مرز پوکیدن مغزت کوک نزدی که بفهمی مأموریت غیرممکن یعنی چی!
حتی از یادآوری اش تا مغز استخوانم تیر کشید و لحن احمد همزمان جدی شد:
_آره… اون که آره …چقدر خدا رحم کرد همین دفعه ی آخر که اوردوز کردی گفتیم دیگه لو رفتی و همه چی تموم شد.
پیشانی به پنجره تکیه دادم. چشمم از خیابان کنده نمیشد.طی کردن هجده طبقه چقدر زمان می برد؟
محض گذشتن زمان پی حرفش را گرفتم:
_نه اونم شانسی بود که وسط کار آوردم… اتفاقا بعد اون ماجرا اعتمادشون بهم بیشتر شد...شدم یکی از خودشون
لحنش بوضوح هیجان زده شد:
_راستی چی گفتی بهشون که شک نکردن
پلک هایم را آهسته باز و بسته کردم:
_هیچی گفتم تو خونه قبل اومدن یه ته بندی کرده بودم دیگه اسنیف آخرو بدنم نکشید