هیچ به طرفم بر نگشت و با صدایی لرزان صدا بالا برد:
_خیلی ممنون…به اندازه ی کافی از مصاحبت شما مستفیض شدم
در یک قدمی در بود که گام هایم را بلند تر برداشتم. همزمان او چنگ به دستگیره در زد و پیش از آنکه دستم به او یا دستگیره برسد از در بیرون زد. در را هم پشت سرش کوبید و رفت...
به محض آنکه در پشت سرش بسته شد جلو رفتم. تنه به در تکیه دادم. پس سرم را به در چسباندم.پلک بستم و پوف کشداری گفتم.
نفسی از سر آسودگی کشیدم و لب هایم بی هوا جنبید:
_این بارم جستی ملخک!
میان نجوایم صدای تق تق پاشنه های کفشش را از پشت در شنیدم و شاخک هایم تکان خورد. گوش تیز کردم، صدا دور و دورتر شد و بعد ناگهان برای چند لحظه قطع شد. چرخیدم و از چشمی در نگاه انداختم. جز دیوار رو به رو چیزی پیدا نبود. عقب کشیدم و اینبار گوشم را محکم به تنه ی در چسباندم. پلک هایم را بستم و تمام حواسم را به صداهای توی راهرو دادم.چند ثانیه ای طول کشید تا بالاخره یک صدای دینگ و بعد کوبش در آسانسور را شنیدم. به محض آن که در کوبیده شد دست داخل جیب شلوارم کردم و گوشی را بیرون کشیدم.به سرعت روی اولین نام ضربه زدم. به لحظه نکشید که دیدم تماس وصل شد.بلافاصله گوشی را بالا بردم و هنوز به گوشم نرسیده صدا زدم:
_احمد دختره داره میاد پایین برو دنبالش!
گفتم و بلافاصله با قدم های بلند به سمت پنجره های انتهای سالن رفتم. همزمانش صدای احمد را شنیدم که با آن لحن مخصوصش(ای بابا) گفت: _چه زود کارتون تموم شد!
حتی از پشت گوشی هم می توانستم نیش باز و برق شیطنت نگاهش را ببینم. اخم هایم توی هم رفت و تشر زدم:
_مرض!
تعارف را کنار گذاشت و خنده اش را رها کرد که معترض شدم:
_فقط چند کلام صحبت کردیم بعدم رفت
آهان پر از حرفی تحویلم داد:
_آخه نه که شب جمعه است گفتم شاید...
حرف را رها کرد و دوباره توی گلو خندید.صورتم جمع شد و غرولند کردم:
_تقصیر خودمه که تورو با اون ذهن فاسدت برداشتم آوردم مأموریت...
گله مند صدا زد:
_متأسفم برای ذهن منحرفت من منظورم دعای کمیل بود
کلافه سر به دو طرف تکان دادم. بدبختانه جز این موجود لوده آدم مطمئنی دور و برم نبود تا مجبور نباشم در این بلبشو به این اراجیف گوش دهم.سمت پنجره ی کنج راه کج کردم.
احمد همچنان و یک نفس داشت حرف می زد:
_از وقتی مافوقم شدی رفتارت خیلی زشت شده ها...حب مقام تغییرت داده دانیال...دیگه نمی شناسمت
اراجیفش حوصله ام را سر برد:
_انقدر حرف نزن...حواستو بده به کارت...انقدر ور می زنی الان دختره از در برجم بزنه بیرون تو نمی فهمی
به پنجره ها رسیده بودم وقتی بی حوصله جواب داد:
_باشه بابا...چشم رئیس
طعنه اش را نشنیده گرفتم. یک گوشه ایستادم و دستم پرده را آرام کناری زد.به خیابان زیر پایم نگاه انداختم. نور ماشین هایی که در تاریکی شب سوسو می زدند می گفت خیابان کیپ تا کیپ پر شده. از این ارتفاع چیزی پیدا نبود و ترافیک هم مزید بر علت شده بود تا گیج تر شوم. حتی ماشین احمد را تشخیص نمی دادم.
غرولند کردم:
_کجایی احمد؟...چرا نمی بینمت؟
بلافاصله شنیدم معترض شد:
_مرد حسابی تو باید چشمات تلسکوپ باشه که از اون فاصله منو ببینی...خاطرت جمع مگه دفعه اولمه کشیک میدم عجبا
به شکل احمقانه ای دلم شور می زد.همان دلشوره هم باعث شد میان حرفش بپرم:
_ببین چهارچشمی حواست به در خروجی باشه ها… نگیری مثل مرغ کرچ بخوابی دختر قسر در بره؟!!
لحنش بوضوح دلگیر شد:
_ بی معرفت من کی خوابیدم؟
چشمانم را باریک کردم و از سر تا ته خیابان شلوغ را از نظر گذراندم. همزمان با خونسردی جواب دادم:
_همیشه...تقریباً همیشه وسط ماموریتای مهم تو خواب بودی من جورتو کشیدم
غرولندی کرد که تنها واژه بیشعورش برایم واضح بود و بلافاصله مسیر صحبت را عوض کرد تا مانع جواب متقابلم شود:
_حالا چیزی دستگیرت شد یا نه؟
نچی گفتم و انگار که مرا ببیند سر بالا انداختم:
_نه; هیچی...