انگار هیچ انتظار شنیدن چنین سخنی را نداشت که ابتدا آنطور بهتش برد و لحظه ای بعد آشکارا برآشفت:
_دیگه داره بهم توهین میشه...چی در مورد خودت فکر کردی؟... من که دنبال تو راه نیفتادم!
با بطری آبمیوه بین انگشتانم به طرفش چرخیدم و دستانم را به حالت تسلیم بالا بردم. اما گویا آتش خشمش به این راحتی خاموش شدنی نبود که آنطور کف دستانش را روی کانتر کوبید و به طرفم براق شد:
_چرا یه جوری رفتار می کنی انگار مزاحم زندگیتم؟...حس می کنم یه وصله ی ناجورم یا چه می دونم یه آدم بدپیله ی سمج که خودشو زورچپون کرده وسط زندگی تو!
به طرفش رفتم و تلاش کردم چند دروغ مصلحتی محض آرام کردنش دست و پا کنم:
_تو نه مزاحمی نه وصله فقط...
اصلا مهلت نداد حرف در دهانم بچرخد:
_سیا من اگه اینجام فقط به خاطر اینه که فکر می کردم یه احساسی بینمون هست... فکر می کردم تو منو می خوای... بودنمو می خوای...می خوای که باهم باشیم...حداقل... حداقل...
پلک هایش را محکم به هم فشرد و چند باری تپق زد تا بالاخره رشته ی کلام را به دست گرفت:
_اگه عاشقم نیستی ولی دوسم داری!
از دوست داشتن گفت و بالاخره آن پوزخند وقت نشناس کنج لبم سرک کشید.به سرعت سر به زیر انداختم و خودم را با لیوان های چیده شده کنج کانتر مشغول کردم.یک لیوان را بین خودم و او روی کانتر قرار دادم و در حالی که محتوای بطری را داخل لیوان خالی می کردم سر به زیر و شمرده شمرده شروع به صحبت کردم:
_فکر کنم در مورد من اشتباه کردی... من آدم تعهد و رابطه های طولانی نیستم.
سکوت سنگینش باعث شد از بالای چشم نگاهش کنم.خیره به لیوان ماتش برده بود و کنج لبش را می جوید.
تلاش کردم جمله ی بعدی حکم اتمام حجت داشته باشد:
_اگه می تونی با یه آدمیکه بهت تعهدی نداره و تصمیمی به ارتباط طولانی هم نداره یه رابطه ی دوستانه داشته باشی می تونیم با هم ادامه بدیم اگه نه که ...
مَکثی کردم و بطری را روی کانتر گذاشته سر بالا بردم. با اَخم های درهم و نگاه عاصی به چشمانم زل زده بود. برای چند لحظه تصویر شراره آمد و صاف روی صورت دخترک نشست.تمام هوش و حواسم به هم ریخت.کفری چشم گرفتم و لحنم ناخودآگاه تند شد:
_من نمی تونم عاشق کسی باشم…اصلاً به عشق اعتقادی ندارم.
صدای پوزخند صدا دارش سر و نگاهم را به سمتش چرخاند:
_جالبه!... احتمالاً به زنا به چشم اسباب بازی نگاه نمیکنی؟!
اخمی به رویش کردم و خودم را دلخور نشان دادم:
_بی ادبیت رو میذارم پای دلخوریت
دستش را در هوا به سمتم پرتاب کرد:
_پای هرچی دلت می خواد بذار
چرخید که برود اما گویا پشیمان شد و دوباره به طرفم برگشت. انگشت اشاره اش را به سمت صورتم نشانه رفت و با توپ پر کلمات را توی صورتم کوبید:
_در ضمن من بی ادبی نکردم واقعیت رو به روت آوردم اگه دردت اومده بدون واقعیتت چرکه
تمام سرزنشم را در چشمانم ریختم و در سکوت خیره اش شدم.
دیدم حرکاتش تند و عصبی شده. گیج و ویج دور خودش می چرخید و می گفت:
_فک کنم برم بهتره... بیشتر از این اینجا نمونم که هرچی خاطره ی خوب از هم داریم دود شه بره هوا!
ابروها را بالا دادم و کنج لبم بالا پرید:
_چی شد؟... پشیمون شدی؟
همانطور که اینطرف و آن طرف سر می گرداند عصبی جواب داد:
_آره پشیمون شدم… واقعاً پشیمون شدم…تو اونی نبودی که من فکر میکردم…فکر می کردم با یه جنتلمن طرفم
ناگهان به سمتم چرخید و با دست به سرتا پایم اشاره کرد
_نه یه دون ژوان
اخمی ساختگی تحویلش دادم:
_چه بی نزاکت!
صورتش را جمع کرد و دستش را به سمتم پرت کرد:
_ولم کن بابا
بعد چرخید و انگار که بالاخره گم شده اش را پیدا کرده باشد با قدم های بلند و تند سمت مبل کنار کتابخانه رفت.چنگ به کیف روی مبل زد و شال افتاده روی دسته ی مبل را شلخته روی موهای بلوندش انداخت. سپس بی اینکه نگاهی به این سو بیاندازد به طرف در پا تند کرد. نفسم حالا راحتر بالا می آمد. حتی حس می کردم عضلات تنم رها شده. پشت سرش به راه افتادم و محض خالی نبودن عریضه صدا زدم:
_بودی حالا!