با اکراه به سمتش چرخیدم که همان لحظه شبیه کسی که کشف مهمی کرده باشد چشمانش درخشید و ذوق زده به سمتم خیز برداشت:
_ولی ما اسمامونم شبیه همه ها
کلامش بیش از پیش ناامیدم کرد. متأسف لب پایین کشیدم:
_این دیگه از اون حرفا بودا...اگه بنا باشه هر دو نفری که اسماشون شبیه همه به عشق و عاشقی برسن که کار دنیا ول معطله!
اینبار دیگر اوقاتش بوضوح تلخ شد و زبانش به تندی چرخید:
_پس چرا خواستی من بیام اینجا؟...چرا دعوتم کردی؟
ابروها را بالا انداختم و گله مند اعتراض کردم:
_تو اصرار کردی که بیای… تو اصرار کردی پیش من باشی… من فقط قبول کردم!
سپس لب هایم را کش دادم و به طرفش تنه مایل کردم:
_من آدم مهمون نوازیم عزیزم
ناباور خندید و سر به دو طرف تکان داد:
_باورم نمیشه… به این چشما نمیاد که اهل بازی دادن آدما باشه!
کلامش برایم زیادی سنگین بود. همین هم باعث شد لبخندم به آنی جمع شود و میخ چشمانش هر ملاحظه ای را کنار بگذارم:
_من اگه اهل بازی دادن تو بودم که الان این حرفا رو نمی زدم... آخر شب وقتی...
مکثی کردم و با سر به تخت خواب گوشه ی اتاق اشاره کردم:
_ وقتی اونجا تو بغلم خواب بودی این حرف ها رو میزدم!
دیدم گونه هایش شبیه ذغال گل انداخته سرخ شد.شرم ریخته در نگاه این دختر، دستپاچگی اش، آن کوبش های محکم قلبش و این معصومیت ریخته در چشمانش تضاد عجیبی با رفتار بی پروایش داشت.اصرار داشت آزادانه رفتار کند، بی پروا از عشق بگوید و حتی در کلام خواهان بیش از اینها باشد اما در عمل...کمیتش زیادی لنگ بود!
حرف چشم و زبانش هیچ نمی خواند.
از آن گذشته چیزی در اعماق چشمانش بود که مرا گیج و گنگ میکرد.چیزی شبیه انزجار!!!
سردرگم شده بودم. گاهی حتی نمیفهمیدم باید چه رفتاری بکنم فقط میدانستم باید محتاطانه پیش بروم. احتیاط شرط عقل بود.حتی مقابل این چشمان معصوم!
پس محض احتیاط پرسیدم:
_خب نگفتی چی کار می کنی;می مونی؟
حالت صورتش درماندگی را فریاد می زد وقتی با حالتی عصبی موهایش را پشت گوش زد و دست به سینه شد:
_نمی دونم… گیجم کردی… همه ذهنیتم رو ریختی بهم
نگاهم برای چند لحظه دور صورتش گشت. صاحب اینهمه زیبایی قاعدتا نباید برای داشتن عشق تقلا می کرد. اندک اندک درماندگی داشت گریبان مرا هم می گرفت. همین باعث شد به سرعت رو بگیرم و با یک گام بلند از درگاه اتاق بیرون بزنم همزمان مخاطب قرارش دادم:
_بیا…بیا یه آب میوه بهت بدم فکرت باز شه...
وارد آشپزخانه شدم و نیم نگاهی به او که یک شانه را به قاب در تکیه داده و دلگیر تماشایم می کرد انداختم:
_ببین اگه دوست داشتی بمونی قدمت روی چشم، اگرم خواستی بری که به سلامت!
به سمت یخچال چرخیدم و صدایش را از پشت سر شنیدم:
_سیا
کلافه بودم و کلافگی باعث شد که تنها بتوانم یک هوم از گلو بیرون بیندازم. دستم بند دستگیره ی یخچال شد و دوباره شنیدم:
_یعنی واقعاً ممکنه که بعد از امشب تو من و فراموش کنی؟
فراموشی...
اگر می دانست من چقدر مشتاقم که بتوانم حتی خودم را فراموش کنم چه رسد به ...
کفری دستگیره ی یخچال را کشیدم. دست سمت بطری کوچک آبمیوه دراز کردم که صدایش هوش و حواسم را مال خود کرد:
_این همه بطری رنگارنگ تو یخچالته اونوقت به من آبمیوه تعارف می کنی؟
نگاهم برای لحظه ای سمت بطری های رنگارنگ داخل در یخچال پیچید و بعد سر به سمتش چرخاندم. به کانتر تکیه داده با گونه های سرخ و نگاه مخمور صاف به چشمانم زل زده بود. بی پروایی زبان این دختر هیچ ربطی به دستپاچگی لحظات پیش و این شرم ریخته در نگاهش نداشت و همین داشت کم کم عصبی ام می کرد.بی اختیار نیشخندی کنج لبم نشست و زبانم به طعنه چرخید:
_می ترسم کله ات داغ شه کارایی بکنی که فردا صبح بابتش پشیمون شی