_خوب بنظرم این فرصت رو به جناب دادگر بدیم تا شروع کننده باشن...نظر شما چیه سر کار خانم
اخم هایم به آنی در هم رفت. به تندی سر بالا بردم و نگاه تیزم بند نیم رخ مرد شد. صدای ظریف دختر جوان را شنیدم
_از نظر من هیچ ایرادی ...
مهلتش ندادم و
_من آوانس نمی خوام
سر مرد به سمتم چرخید. با دیدن صورتم لبخندش جمع شد. لب باز کرد اما بازهم فرصت ندادم. با اشاره ی دست به زن جوان ادامه دادم
_در ضمن حق تقدم با خانوم هاست...درست میگم سرکار خانوم؟
چشمان دختر جوان بیشتر شبیه دو پیاله ی سیاهرنگ بود. مخصوصا حالا که اینطور متعجب تماشایم می کرد. با دیدن نگاه منتظرم به سرعت چشم گرفت و با لحن دستپاچه ای جواب داد
_بله ...حتما ...درسته
کنج لبم بالا رفت که صدای مرد دوباره اخم هایم را سر جا برگرداند
_ولی از نظر من ...
با غیظ نگاهش کردم که صدای دختر پا در میانی کرد
_اگه اجازه بدید من شروع می کنم.
گره ی ابروانم شل شد. مرد جوان چهره ای ناراضی به خود گرفت اما گویا کوتاه آمده بود که با اشاره ی دست از دختر خواست که شروع کننده باشد. سر به زیر انداختم و منتظر به سر انگشتانم زل زدم که به لبه ی میز چنگ زده بود. ریتم تپش های قلبم کمی بالا گرفته بود و در سرم هزار شعر و غزل جویده و نصفه نیمه به این سو و آن سو می دوید. امیدوار بودم حداقل بتوانم تا نیمه ی راه مقاومت کنم. چه افتضاحی به بار می آمد اگر همین ابتدای کار وا می دادم.
_غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است
حس کردم لب هایم به اندازه ی تمام صورتم پهن شد. این شعر آشنا ...یا درست تر بگویم این آشناترین شعر تمام عمرم ...شعری که باوکه (بابا)همیشه برایم می خواند. چه شروع خوش یمنی. چه آغازی برای من بهتر از این؟ سر بالا بردم و نگاه سپاسگزارم را به صورت دختر دوختم. بلافاصله چشم گرفت و لبخند خجولی زد. دست بالا برد و موهایی که شبیه پرده ی حریر از وسط پیشانی به دو قسمت شده بود را هول زده داخل مقنعه کرد.
_نوبت شماست جناب
نگاهم تا صورت مرد بالا رفت. ابرو بالا انداخت و لب جنباند
_حرف ت
جدی نگاهش کردم و یک تای ابرو را بالا انداختم
_بله متوجه شدم
بلافاصله دست به دامان حافظه ی ناسورم شدم. صدای جمعیت بلند شد
_ده ...نه ...هشت ...
شتابزده چنگ انداختم و یک بیت از آن میان قاپیدم. تنها شعری که دم دستم بود