_توانا بود هرکه دانا بود
ز دانش دل پیر برنا بود
صدای خنده ی جمع به هوا رفت.
بیشتر شبیه آن بود که فکاهی خوانده باشم تا شعری در یک جمع به اصطلاح ادبی. با ابروهای بالا رفته تنه عقب کشیدم و همزمان نگاه از میکروفون روی میز گرفتم. اولین تصویر صورت دختر جوان بود که لبخندش را مچاله کرده داخل دهان کشیده بود. با دیدن نگاهم به سرعت چشم گرفت و سرش را به سمت جمعیت چرخاند.
#پست_۵
متقابلا نگاهم از دختر جدا شد. بالا رفت و این بار به مرد جوان رسید. سر پایین انداخته از بالای چشم تماشایم میکرد. با آن نگاه طلبکار اعصاب خرد کنش. در همین چند دقیقه فهمیده بودم هیچ از این مردک خوشم نمی آید. بی اختیار سر تا پایش را از نظر گذراندم. نه! به هیچ وجه من الوجوه قابل تحمل نبود. مخصوصا که در آن کت و شلوار شبیه مارمولک هایی شده بود که در اوقات کودکی داخل جعبه چوب کبریت گیر مینداختم. بی‌اختیار چهره ام جمع شد و اخم هایم در هم رفت:
- مشکلیه جناب؟
صدای هیاهو بالا گرفته بود. ولی هیچ چیزی نمیتوانست نگاه خیره و مبارزه جوی مرا از صورت مرد جدا کند. البته او هم گویا در این رقابت قصد عقب نشینی نداشت. نگاه حرصی اش را میخ چشمانم کرد و لحظاتی بعد لبهای به هم چفت شده اش را تکان داد. لحنش بوضوح تند و تیز بود
- خیر
بلافاصله چشم گرفت. سر چرخاند و رو به دختر جوان دستش را پیش برد:
- سرکارخانم نوبت شماست.
دختر سری به تأیید تکان داد و بی معطلی با نگاهی زیر افتاده و نهایت آرامش کلمات را تقریباً زمزمه کرد.
- دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
واندر این کار دل خویش به دریا فکنم
زل زده بودم به صورت دختر جوان و همزمان تلاش داشتم در آشفته بازار توی سرم چند کلمه معنادار پیدا کرده، به هم بچسبانم و چیزی شبیه به یک بیت شعر بدرد بخور تحویل بدهم. هیاهو بالا گرفته بود در آن میان صدای مرد کت شلوارپوش اعصابم را کش می آورد. مردک با آن صدای زمخت که تلاش داشت از اعماق حلقش بیرون بیارود و لفظ قلم افاضه کند.خبر نداشت این صوت بیشتر یادآور صدای اگزوز موتور وسپاست:
- جناب … نوبت شماست
صداها هر لحظه بالا میگرفت. فکر میکردم در بازار مسگر خانه گیر افتاده ام. کم کم همهمه شکل معنادار به خود گرفت. شمارش معکوس بود..
- ده …نه …هشت …هفت …
نگاهم تا چشمان منتظر دختر جوان بالا رفت. یک آن یک کلمه در سرم درخشید.(سرنتی پیتی)