_خودتون رو معرفی می فرمایید قربان
صدای مرد جوان لذت تماشای شکست رقیب را گرفت و سر و تنم را به طرفش چرخاند. میکروفن دستی مقابل لب هایم قرار گرفت و تصویر مرد جوان که از این فاصله بیشتر ریز جثه بودنش به چشمم می آمد. صدا صاف کردم و سرم را به میکروفن نزدیک تر کردم
_دادگر هستم... آزادِ دادگر
مرد نیم نگاهی به جمعیت انداخت و لبخند محوی زد
_البته گویا نیازی به معرفی نبود.
در جواب تنها لب هایم را کش دادم. او چه می دانست برای رسیدن به امروز و این تشویق ها و تحسین ها چه دردسرهایی به جان خریده ام
_به علت ضیق وقت و نزدیک شدن به خاتمه ی برنامه، بفرمایید که مشاعره رو هرچه سریع تر شروع کنیم.
با اشاره ی دست مرد به صندلی آن سوی میز سری تکان دادم و پیش رفتم. همهمه فروکش کرده بود و من صدای جیر جیر کفش هایم روی سن چوبی را می شنیدم. بازهم نگاهم به میز سفید تور انبان شده افتاد. حتی برای میز عقد هم در نهایت کج سلیقگی بود. پوزخندم داشت دوباره جان می گرفت و ...
_سلام
صدای ظریفی که به گوشم خورد افکار مزاحم را فراری داد. به سمت انتهای میز سر چرخاندم. با آن حالت خجول و سر به زیر همیشگی اش نیم خیز شد. به سرعت دست بالا بردم
_سلام ...بفرمایید خواهش می کنم
بلافاصله با گامی بلند خود را به صندلی این سوی میز رساندم. دست به لبه ی صندلی گرفتم و منتظر نشستن دختر جوان ماندم. صدای مجری نگاهم را از حرکات آرام دختر جدا کرد
_خوب جناب دادگر برای این رقابت نفسگیر آماده اید؟
نگاهم روی لبخند مرد جوان خشک شد. آماده؟...من حتی یک بیت کامل از شعری را هم به یاد نداشتم. حالا که پیمان را از دور خارج کرده بودم و هیجان رسیدن به این نقطه فروکش کرده بود تازه به فکر افتاده بودم که مرد این میدان نیستم. به نظرم اینکه با پیمان گلاویز می شدم و پایش را از رسیدن کوتاه می کردم حرکت عاقلانه تری بود.
اما بنظر کمی برای، پشیمانی دیر شده بود.
#پست_۴
نگاه از صورت مرد گرفتم و در حالی که صندلی را عقب می کشیدم چند بله ی شتابزده گفتم. روی صندلی جاگیر شدم. دستانم بند دوطرف نشیمنگاه شد و پیش کشیدمش. چند باری جا به جا شدم. پشتی این صندلی هیچ تناسبی با شانه هایم نداشت. نه می شد تکیه بدهم و نه محترمانه بود که به جلو خم شوم. با کلافگی پاها را زیر صندلی کشیده در هم قلاب کردم و دست به لبه ی میز گرفتم تا کمی تحمل شرایط راحت تر شود