_تو شعرم حفظی وی آی پی؟
صدای پیمان بود که سرم را روی گردن چرخاند. با حفظ اخم نگاهش کردم و طعنه زدم
_همونقدر که تو حفظی جناب شو آف
نیشش کش آمد و لب زد:
_مرتیکه
و من فکر کردم هرچه گل وجودش شبیه قل دیگرش بوده، خلق و خویشان از دو عالم مجزاست...
همان لحظه صدای بلندگو شش دنگ حواسم را مال خود کرد:
_خوب اگر دوستان موافق باشند و البته به جهت بالابردن هیجان مراسم؛ از اون جایی که سرکار خانم راثی به دیوان شعرای نامی مسلط هستن بنده از جمع مدعوین ویژه یک نفر رو دعوت کنم تا شاهد یک مشاعره ی نفس گیر باشیم...
به سرعت سرچرخاندم که نگاهم به نگاه مرد کت و شلوار پوش روی سن گره خورد. دستش درست این سمت را نشانه رفته بود
_شما قربان!
دستم پایین افتاد و محض اطمینان روی سینه نشست. سوال نگاهم را خواند که بلافاصله جواب داد
_بله بله... تشریف بیارید در خدمتتون باشیم.
لبخند پیروزمندانه اولین واکنش ناخودآگاهم بود. و نگاهی که از گوشه ی چشم به صورت متعجب پیمان انداختم. با تبختر دستانم را بند دسته های صندلی کردم و سر پا شدم. همان لحظه همهمه ای غریب به پا شد و بعد صدای تشویق و جیغ و سوت... فریاد آزاد آزاد جمعیت باعث شد همزمان با مرتب کردن لبه های پیراهن اسیر کمر شلوار، در اطراف چشم بچرخانم. جمعیت بالا و پایین می پرید و یک صدا مرا به نام می خواند.
_نه بابا... خاطر خواهام طبق طبق
به سمتش برگشتم که با ابروهای بالا رفته تماشایم می کرد. پوزخندی به حسادتش زدم و به طرفش تنه خم کردم. گونه اش را میان انگشت شست اشاره فشردم
_شیش ساله تو این دانشگاهم...حق آب و گل دارم جوج... مونده تا به ما برسی
با صورت مچاله شده حرصی سر عقب کشید. نیشخندی به صورت پکرش زدم و از فاصله ی بین دو صندلی پیش رو تنه عبور دادم و به سمت پله های برابر سن پا تند کردم. صدای کف و سوت همچنان بدرقه ام می کرد. پله ها را دوتا یکی بالا دویدم. مجری شروع به صحبت کرد
_انگار ایشون از قبل معرف حضور جمع هستن.
همزمان با بله ی کشدار جمعیت پا روی سن گذاشتم. به سمت جمعیت برگشتم. چند ده نفر دختر و پسر جوان ایستاده در حال بالا و پایین پریدن و جیغ و داد بودند. به سمتشان تعظیم نصفه نیمه ای کردم و بعد سر انگشتان را به گوشه پیشانی رسانده به جلو پرتاب کردم. نیم نگاهی هم حواله ی پیمان کردم. در حال جویدن لب زیرین فکری به صورتم زل زده بود. نیشم باز شد و لبخند دندان نمایی به رویش زدم