_این کی اومد دانشگاه کی عقد کرد؟... خیلی فنچه که... اشکان به کودک همسری اعتقاد داره؟
سعی کردم نگاهم نهایت تاسفم را به رخش بکشد... لب پایین کشیدم
_دانشجوی ادبیاتم هستی مثلا...
با دست ضربه ای به لبه ی شال چروکیده و سبزرنگ پیچیده دور گردنش زدم
_به جای شال انداختن و این مسخره بازیا یه خرده رو طرز حرف زدن و ادب اجتماعیت کار کن... فقط شو میدید شماها... به جای این همه ادا اصول...
با کلافگی دستش را در هوا تکان داد
_خیلی خوب بابا... من اگه می دونستم تو انقدر سخنران ماهری هستی الکی هزینه نمی کردم از بیرون آدم بیارم...زحمتشو به خودت می دادم... هم تو ...
داشت حوصله ام را سر میبرد دیگر. برای بار هزارم از آمدن به این مراسم بی سرو ته پشیمان بودم. اصلا مرا چه به شعر و ادبیات؟... منی که حافظه ام حتی قادر به حفظ یک غزل نصفه نیمه نبود. من همیشه بی حواس.
بی توجه به اراجیفی که بهم می بافت سر چرخاندم و نگاه بی حوصله ام را به آدم های فارغ از دنیا دوختم. جمعیت اندکی از تب و تاب افتاده بود. سخنران مراسم داشت با نهایت احساس شعری می خواند. اما برای که؟... الله اعلم!
افراد حاضر یا در حال بگو بخند بودند. یا مشغول فیلمبرداری و عکس گرفتن از خود. یا در حال لمباندن چیپس و تنقلات. مثل همین بیشعوری که داشت درست کنار گوشم خرت خرت می کرد. این ها را چه به شعر و ادبیات؟... آدم های پرت و پلا
_راستی آزاد
بی آنکه نگاهش کنم هومی از گلو بیرون دادم. بلافاصله صدایش با لحن ذوق زده به گوشم رسید
_نظرت رو در مورد مراسم نگفتی
پوزخندی کنج لبم را بالا کشید. بی معطلی جواب دادم
_مزخرفه
حتی صدایش دمق شد
_میشه انقدر رک نباشی؟
نگاهش کردم و یک تای ابرو را بالا انداختم
_نه... من همین یه اخلاق به درد بخور رو دارم. حالا تو میخوای همونم عوض کنم؟
پوفی کشید و رو گرفت
_حالا به ما که رسید شد به درد بخور
تنه پیش کشیدم. نگاهم برای لحظه ای بند ریختگی دایره ای شکل روی ته ریشش شد.
_آخه شنگول کی میاد مراسم شب شعر رو وسط محوطه ی دانشگاه میگیره؟
از گوشه ی چشم نگاهم کرد که با سر به جمعیت اشاره کردم
_ اینا شعر حالیشونه؟... دخترا که فقط دارن عشوه خرکی میان، پسرام دنبال اینن که تو این هیر و ویر بتونن مخ یه احمق تر از خودشون رو بزنن... کل این جماعت رو جمع کنی روی هم نهایت بتونن اتل متل توتوله رو کامل برات بخونن