_خونه مال آزاده!
لب هایم انگار بهم چسبیده باشد. مات ذغال چشمانش داشتم دنبال جمله ای توی سرم می گشتم که خودش ادامه داد:
_همون خونه ای که…
به اینجا که رسید کلام را قیچی کرد. تردید در وجناتش غوغا می کرد،لحظاتی خیره ی چشمانم بر جا ماند و بعد با لحنی نوازشگونه ادامه داد
_بنظرت می تونی تحمل کنی؟…اذیت نمیشی؟…
گیج از اینهمه اگر و اما، شانه بالا انداختم و سر به دوطرف تکان دادم:
_نه…آخه چرا باید اذیت شم؟…نمی فهمم
این بار سر پایین کشید و از بالای چشم تماشایم کرد:
_مطمئنی؟
مطمئن تر از پیش نگاهش کردم که سر به سمت شیشه ی مقابل چرخاند وقاطع تر جواب دادم:
_آره…چرا نباشم؟…اون اتفاق ممکنه خیلی جاهای دیگه ام افتاده باشه…تو خیلی خونه ها…
در حالیکه فرمان را می چرخاند میان کلامم آمد:
_ولی ما قصه ی همه ی خونه ها رو نمی دونیم ارغوان… آدماش رو نمی شناسیم…
حرف در دهانم ماسید و تصویر دختر مو خرمایی با آن خنده های دلنشین و چال گونه های دلربایش مقابل چشمانم جان گرفت…
سعی کردم به تصویر بعدی فکر نکنم… طاقت مرور نداشتم. گویا او هم مثل من اسیر مرور همان تصاویر بود که آنطور کلافه چشم می گرداند و لب می جوید.
دست بند بازویش کردم. خواستم جمله ای محض اطمینان خاطرش دست و پا کنم. اما پیش دستی کرد. بی اینکه نگاهم کند دست آزادم را گرفت و به نجوا گفت
_نمی خوام اذیت شی ارغوان…نمی خوام از سر اجبار یا به خاطر شرایط من قبول کنی …من میفهمم یادآوری اینکه توی حموم اون خونه…
فشار سرانگشتانم وادارم کرد سر پایین بیاندازم…دستم در آغوش انگشتانش گم شده بود، مچ بند چرم مشکی رنگ هدیه ای بود که خودم دور مچش بسته بودم.
_ببین خود آزاد هم نتونسته شرایط اون خونه رو تحمل کنه ارغوان… اون که مرده حال و روزش اینه…حالا تو که از قضا اون روز…
لبانم را به دلگرم کننده ترین شکل کش دادم، دستم را میان دستش چرخاندم، حالا دست من بود که سرانگشتان او را در آغوش داشت:
_فرق می کنه اشکان جان…فرق می کنه
سر بالا و بردم و به نیمرخ اخم آلودش چشم دوختم:
_قصه ی هم خون آدم فرق می کنه!
نمی دانم چرا در آن موقعیت تصویر بابا برابر چشمانم ظاهر شد.خاطره ی روزی که مقابل چشمانم بی نفس شد. صدای خرخر در گوشم پیچیده بود.
تصویر تیغ لعنتی میان انگشتان رعشه گرفته ام…یاد گلویی که برید…و سرخی خون…و خون…و خون…
صدای اشکان از ورطه ی اندوه نجاتم داد:
_کجایی؟…
سر به دو طرف تکان دادم و یک (همینجا)ی گنگ تحویلش دادم. صدایم زنگار غم داشت وقتی خیره به حرکت خانه ها و درخت ها ادامه دادم: